Mijn tentamen vandaag ging niet helemaal zo gepland. Ik was doodmoe wat ervoor zorgde dat mijn hoofd vol watten zat en niet vol met nuttige informatie. Ik had barstende hoofdpijn waardoor ik soms zo scheel keek dat ik de teksten niet kon lezen en halverwege kreeg ik ook nog een koortsaanval. Dus heb ik de rest van de dag in bed gelegen met mn hoofd onder de dekens, en heerlijk geslapen. Gelukkig is mijn gemiddelde hoog, maar het tentamen is echt niet goed gegaan. Maar ach, daar hebben ze herkansingen voor uitgevonden.

De foto hierboven heb ik afgelopen zomer gemaakt in Park Güell in Barcelona toen ik drie weken op backpack-trip was in Spanje. Ik wist het daarvoor al, maar daarna nog meer: ik ben verliefd op Barcelona, en niet zo’n klein beetje. Ik vind die stad zo mooi, zo magisch en ik voel me er helemaal thuis. Ik denk nog steeds dat er een hele grote kans is dat ik ooit daar ga wonen. De sfeer, de mensen, het strand, de gebouwen… alles vind ik fantastisch daar.

Zoals jullie misschien wel weten heb ik de afgelopen maanden best wel wat stress te verduren gehad: het verbreken van mn relatie, onverklaarbaar ziek zijn, veel werken, vakken die ik niet haalde, een scriptie die ik moest schrijven en op een bepaalde manier toch een heel nieuw leven opbouwen. Nu heb ik echt hele lieve vrienden en vriendinnetjes die er altijd voor me zijn, maar het leek me ook zo heerlijk om even helemaal tot rust te komen. En wat is een beter moment dan de week nadat ik mijn tentamen en scriptie afgerond heb en ik een week vakantie heb bij mn studie?

Dus heb ik drie weken geleden heel impulsief een ticket naar Barcelona geboekt, boekte ik vorige week mijn hostel en vlieg ik zondagochtend om 8.50 naar Barcelona om daar vier dagen – all by myself – te genieten van de geweldige stad, mensen te ontmoeten, eindelijk weer eens boek te lezen (hopelijk in het zonnetje in Park Güell) en eindelijk eens naar Montjuïc te gaan. Maar vooral, wil ik even lekker alleen zijn, even lekker tot mezelf komen en gewoon genieten van de rust en alle stress van de afgelopen maanden er vanaf gooien. Ik heb er zo’n zin in :)

Tja, dan is het weekend alweer voorbij. Langzaam beginnen mn vermoeidheid en kater weg te trekken en moet ik weer wennen aan het normale leven. Het weekend was briljant, fantastisch en te grappig. Zoals dat gaat met negen mensen en heel veel flessen drank en bier in huis, hebben we voornamelijk in een deuk gelegen, waren de grappen te flauw en hebben we heel veel lol gehad :) Er was iets met lama’s die berggeiten bleken, hagelslag, 635 en 630, de burgers van Wakkerdam, rare vrouwen in te strakke pakjes, Koos het konijn, onbegrijpbare film*, ravioli, 60 euro, duitse indianenfilms, het opmeten van lichaamssappen, maar niet vallende schaatsers, stil zijn, concerten van Radiohead voor 12, 50 (in guldens), dronken heksen, zogenaamde verbroken relaties, capuchons, drank in het algemeen, snoephockey, sneeuw, “boze piemelmuziek” (als in: vriendinnetje R. verstond dat, ik zei eigenlijk: “boze pubermuziek”) en iPhones. Maar vooral: heel veel gezelligheid, het was zo leuk :) Compromitterende foto’s laat ik liever achterwege.

Maar maandagochtend begon het echte leven weer met studeren voor mn tentamen dat ik morgenochtend heb. Heb er niet echt vertrouwen in, maar gelukkig is mn gemiddelde hoog en ach, je weet het maar nooit met tentamens. En anders hebben ze daarvoor herkansingen uitgevonden. Dus. I’ll be fine :)

* voor velen was de film (A Serious Man) op zich niet onbegrijpbaar, maar wel het feit dat ik nog steeds in de zaal zat. Want ik hou niet van cultureel en intelligent verantwoorde films. Ik wachtte to AK-47s, bloeddorstige monsters of een goed potje seks, maar niet van dat alles. Maar aangezien ik toch moe was, heb ik een beetje zitten te soezen in de bioscoop en soms meegelachen met de zaal omdat een grapje toch nog enigszins leuk was.

Vandaag ben ik nogal in een sarcastische bui. Dat begon al toen ik vanochtend wakker werd door het zwaar doordringende geluid van mijn wekker (niet zo verwonderlijk, want ik had het klaargespeeld om het ding pal naast mn oor te leggen). Ik trok het rode-zijden-en-met-in-zwarte-letters-’Bitch’-erop-geborduurde-oogverduisteringsding van mijn hoofd af, haalde het oordopje uit mijn oren (gewoonte sinds ik ooit eens zwaar actieve muizen in mijn huis had), tastte in het donker en halfblind naar de afstandsbediening en zapte – nadat ik een trauma opliep van de snerpende stem van Spongebob, overblijfsel van het feit dat ik elke avond Comedy Central kijk en die ’s ochtends in Nickelodeon verandert – naar RTL4. Echt, als ik ’s ochtends naar Jan de Hoop luister, kan ik gewoon geen ochtendhumeur krijgen. Die man verricht wonderen.

Mijn sarcastische bui speelde al op toen ik de eerste woorden van het nieuws hoorde, iets met Haïti. Ik ben nogal Haïti moe, dus iets in de trant van “ach boehoe” kwam in me op. Alarmbel nummer 1. Ik stond op, zette Goedemorgen Nederland en vijf minuten later had ik al minstens vijf andere sarcastische opmerkingen richting de televisie geslingerd. Helaas allemaal over Haïti, want ik was nog steeds Haïti moe, en het hele programma ging over… juist, Haïti. Ik zette mijn computer aan, kroop erachter met een kop thee en twee warme, vers gebakken broodjes en begon mijn sarcasme-terreur op Twitter. Over nog steeds, jawel Haïti. Want tja, vandaag kun je er niet omheen. Die sarcasme terreur hield maar niet op vandaag en dan roep je dingen over Marco Borsato, mensen die continu het woord respect gebruiken, Reinout Oerlemans, Haïti en Jack Bauer. Trust me, als ik ga twitteren over Marco Borsato of Reinout Oerlemans, dan is het erg met me gesteld. Als ik dan ook nog eens tijdens het studeren hardop sarcastische opmerkingen ga maken naar mijn studieboek, dan weet je: het is maar goed dat ik geen mensen vandaag ben tegengekomen. En daarom, om mezelf niet eenzaam te voelen in mn sarcasme, ga ik nu Top Gear kijken. Over top-sarcasme gesproken :D

Verder kreeg ik een email van mijn scriptiebegeleidster dat ik een prima stuk had geschreven en op het aanpassen van een klein dingetje na, kon ik hem zo inleveren. En dat ga ik dit weekend keihard vieren met negen van mijn liefste vriendjes als we een weekendlang Kijkduin onveilig gaan maken met muziek, bier, het Weerwolvenspel en veel melige humor. Het was niet zo gepland maar het komt perfect uit: ik kan officieel een weekend lang gaan feesten dat mijn scriptie nu daadwerkelijk, echt af is :D

Edit: Ik snap dat ik met deze post geen vriendjes maak ;-) In de comments heb ik een iets genuanceerdere uitleg gegeven waarom ik Haïti-moe ben. Maar eigenlijk was het gewoon mijn bedoeling om een leuke post te maken over het feit dat mijn scriptie goedgekeurd is en ik een sarcastische bui had. En helemaal niet om een discussie over Haïti te starten, daar had – en heb – ik helemaal geen zin in, en het hoorde eigenlijk gewoon bij de beschrijving van mijn dag. Maar misschien had ik daarvoor een andere dag moeten uitkiezen ;-)