Mijn leven heeft teveel leuke dingen (gehad) om maar één favoriete herinnering te hebben. Niets heerlijker dan oude fotoalbums door te bladeren of iPhone helemaal door te kijken en continu te denken “Oh ja!”. Helaas ben ik heel veel foto’s kwijtgeraakt, waardoor het ook voelt alsof ik een klein deel van mn leven kwijt ben. Gelukkig ben ik gezegend met een (ziekelijk) goed geheugen, waardoor ik veel dingen tot in de kleinste details nog weet (kleding die ik of een ander droeg, muziek die gedraaid werd, temperatuur, geuren.. alles).

Een paar van mijn favorieten: de zaterdagen die ik doorbracht op de manege. Niets heerlijker dan de hele dag tussen de paarden te zijn. Mijn tweede werkdag in Patronaat waarop ik me realiseerde dat het besluiten om daar te gaan werken misschien wel eens het beste besluit in jaren zou kunnen zijn. Het moment waarop ik gebeld werd dat ik geslaagd was voor mijn VWO. De woensdagochtenden in mijn zomervakantie waarbij ik met mijn oma boodschappen ging doen en mijn moeder ondertussen aan het werk was op de markt. De middagen, avonden en soms nachten waarop ik met mijn oma (en soms met mijn moeder en.of tante erbij) urenlang kaartte. Mijn reis door Spanje van vorig jaar zomer. Mijn laatste schooldag plus eindexamengala: het besef dat de middelbare school echt voorbij is. De zomers die mijn moeder en ik in het openluchtzwembad in onze stad doorbrachten. De jaren die ik bij Kruidvat werkte en de lol die ik daar gehad heb. Mijn eerste zoen met vriendje. Het moment dat ik afgelopen zomer in Madrid te horen kreeg dat ik geslaagd was.

Herinneringen genoeg, foto’s genoeg :)

Die was met mijn eerste highschool-crush. Of nou ja, werk-crush. Want ik kende hem van mijn werk. Hij was lang, knap, sexy en zo fout als het maar kon. Met hem rookte ik mijn eerste sigaret en van hem kreeg ik mijn eerste zoen. Op mn vijftiende (ja, ik was een latertje). Achter de ingang van een kunstgallerie. Dus het was een cultureel verantwoorde eerste zoen. En het enige dat ik kon denken was: “Ieuw, ieuw, ieuw. Waarom vinden mensen dit leuk?”

Het kostte heel wat meer zoenen (van mijn eerste vriendje, van eerste-zoen-jongen was ik na één zoen genezen) voordat ik snapte waarom mensen dat zo leuk vonden.

Laten we het hier maar niet gaan hebben over de dromen die ik ‘s nachts heb. Meestal weet ik ze ‘s ochtends zelf niet eens of weet ik alleen dat ik hele vreemde dingen gedroomd heb, soms staan ze zo duidelijk op mijn netvlies dat het een tijdje duurt voordat ik door heb dat het maar een droom was. Zo heb ik een toenmalig vriendje ‘s ochtends wel eens uitgescholden omdat ie vreemd was gegaan. In mijn droom. En het bij mij even duurde tot ik doorhad dat het maar een droom was. Helaas lag hij naast me en moest hij het ontgelden voordat dat besef kwam. Een paar dagen geleden droomde ik nog dat ik wat met Chuck Bass had en dat hij eigenlijk best lief was. Blame it on teveel Gossip Girl kijken.

Dromen in een ander concept. Ik droom niet echt over mijn toekomst. Ik probeer er ook niet teveel aan te denken. Omdat het leven niet te plannen en zeker niet te voorspellen is. Ik heb jaren verspild met mijn leven plannen, en het leven werd er niet leuker van. Nu neem ik het zoals het komt. Waar ik over vijf jaar ben? Geen idee. Ik denk niet meer echt vooruit. Met wie, hoe en waar ik dan mijn leven doorbreng, zie ik dan wel.

Maar natuurlijk heb ik ook dromen. Voor langere tijd in Barcelona te wonen bijvoorbeeld. Hoewel ik heel veel moeite zou hebben om mijn vrienden en mijn moeder achter te laten, is in Barcelona gaan wonen mijn ultieme droom. Ook droom ik wel eens van een woonkamer waar één wand helemaal bedekt is met boekenkasten en waar dan zo’n laddertje bij staat. Het zou kunnen, maar een woonkamer die zo groot is, komt met een groot huis en dat is teveel schoonmaakwerk. Dromen zijn betrekkelijk. Soms zijn ze onmogelijk, soms niet maar je weet nooit hoe het leven gaat lopen.

Ik droomde jarenlang van een leven waarin ik deed wat ik zelf wilde. Waarin ik onafhankelijk was van andermans meningen, waarin ik mezelf kon zijn, waarin ik zelfstandig was. Het duurde lang, ik vocht ervoor en ik ben er zeker nog niet, maar ik kom er wel en heb op dit moment een (bijna) geweldig leven. Dromen zijn ook maakbaar.