Ik heb Microsoft door. Het is eigenlijk helemaal geen computerconcern. Nee, ze zijn eigenlijk een ultrageheim gedragswetenschappelijk centrum die het gedrag van mannen onderzoekt. Dat kan niet anders.

Sinds vorige week hebben Niels en ik een Xbox 360. Ontzettend leuk ding en gewoon erg stoer. Nou kan ik ook heel hip in de Xbox-bakken van de Free Record Shop zoeken naar leuke spellen (die natuurlijk onbetaalbaar zijn) en geheime en veelbetekenende blikken uitwisselen met mijn mede Xbox-gamers. “Kijk die Wii en PS3 mensen eens zielig zijn. Nee, dit is pas een echte spelcomputer”. Ik doe dan alsof want ik heb werkelijk geen idee wat het verschil is tussen al die drie dingen, behalve dat je bij een Wii spastisch rond moet slaan met je armen en dat je armen bij de andere twee iets meer gespaard worden. Maar ik heb begrepen dat de spellen op de Xbox beter zijn dan op de andere spelconsoles en dan zullen we dat maar geloven he?

Goed, die Xbox. Zaterdagochtend zaten we vol spanning te wachten op ons drie honderd euro kostend wonderkindje uit het bol.com magazijn. Niels heeft avonden gespendeerd aan het uitzoeken van de beste deal (want zo zijn mannen wel) en dus kregen we meteen allemaal controllers en spellen erbij. Heel hip. Denk ik. Ik had trouwens ook nog enige inspraak bij de keuze van de console: “Mwah, ik heb niet zo’n behoefte om spastisch te bowlen of vijfhonderd euro neer te leggen”. En zo had ik ook mijn bijdrage geleverd.

Opeens was hij er. Een hip wit ding met een stroomaccu die vrijwel even groot is (en dat is echt groot). Ik hielp Niels met het uitpakken en dat is de enige seconde (of misschien wel twee) dat ik hem (en daarmee bedoel ik de Xbox, al heb ik Niels ook niet veel meer mogen aanraken daarna) heb mogen aanraken. Daarna was het Niels’ domein.

En daarmee bedoel ik: echt zijn domein. Zijn Alpha domein. Zijn bezit. Zijn precioussss. Fable II heeft hij al uitgespeeld en erg vaak zagen we elkaar niet. Tegen de tijd dat ik alweer bijna opstond, kwam hij naar bed. Hij sliep, werd wakker, zette de Xbox aan (wat je overigens via de controller doet, dus opstaan hoeft niet meer) en de Engelse accenten en gevechtsgeluiden (want dat is Fable) vlogen me om de oren.

Dit moet toch heel fascinerend zijn voor Microsoft? Wat spellen met mannen doen? Ze veranderen in compleet autistische wezens. Contact met de buitenwereld is niet mogelijk. Een poging tot gesprek wordt afgekapt, en het verwijt “Ja, nu heb ik verloren” volgt niet lang daarna. Eten is nog net mogelijk, proeven niet. Douchen gaat onder veel dwang en liefde vloeit in beperkte mate (na het brengen van eten).

Microsoft is geen computerconcern. De Xbox verbergt een cameraatje dat het gedrag van de tot zichzelf gekeerde primitieve man vastlegt en een groepje gedragswetenschappers (waarvan Bill Gates de opper-wetenschapper is) analyseert hen. Wanneer zouden de resultaten bekend worden?

Ok, ok, overdramatisering is mijn specialiteit. Maar de werkelijkheid is niet erg veel anders dan de hierboven geschetste situatie. Ik heb wel ondertussen ook Fable II mogen spelen, en het is net zo fantastisch als deel I. Alleen al dat spel is de driehonderd euro’s waard.