En zo zit je in de trein lekker je email te lezen, te twitteren en een weblog te schrijven. Zo’n Dongel is zo gek nog niet, jammer dat ik hem over een maand weer moet inleveren!

In de trein van Haarlem en Amsterdam las ik in de Marie Claire een artikel over de pornoficatie van de samenleving. Ik had echt gehoopt dat we na Sunny Bergman van al dat gedoe af waren, maar blijkbaar niet. Wij vrouwen laten ons beïnvloeden door de media, we durven niet onze seksvoorkeuren kenbaar te maken, we willen voldoen aan de seksuele norm…

Ben ik nou de enige die bij dergelijke artikelen automatisch oogbeschermers op krijgt? Ik ben een vrouw. Maar ik heb dus absoluut niets met het gezeur van Sunny Bergman, en al die andere vrouwen met hun documentaires over seks. En zelfbenoemd powerfeministe Heleen Mees komt me ook de strot uit. Natuurlijk ben ik blij met de vooruitgang die het feminisme ons vrouwen heeft gebracht, maar mag ik asjeblieft zelf nog bepalen wat ik wel en niet doe?

Ik krijg in de huidige samenleving steeds meer het gevoel dat wij vrouwen arme zielige wezens zijn die van alle kanten worden bestookt met ideeën en oh oh oh, wat zijn we zielig. Wat mensen als Sunny Bergman en Heleen Mees niet beseffen is dat zij ons ook ideeën opdringen, maar dat terzijde.
We hebben toch hersenen gekregen tijdens onze geboorte? Laat ons dan toch zelf denken. Laat ons zelf bepalen of wij beïnvloedt willen worden door de gephotoshopte modellen in de Vogue, of door de sexy danseressen in een videoclip? Ieder normaaldenkend mens weet dat die vrouwen zijn gephotoshopt en dat Beyoncé waarschijnlijk uren per dag afgebeuld wordt door een personal trainer om er zo uit te zien. Natuurlijk, ik ben ook wel eens jaloers op het lijf van Kate Hudson (gisteren nog in Raising Helen) of Nicole Scherzinger (de zangeres van de Pussycat Dolls). Maar wat moeten zij daar voor laten? Ik bepaal toch zelf of mijn zelfbeeld daardoor wordt aangetast? Wat moet er dan gebeuren? Uitgelubberde vrouwen in videoclips in pakken die van de nek tot de enkels dichtzitten?

En dat Samantha in Sex and the City (verschrikkelijke serie trouwens) als een konijn rondneukt, zorgt er heus niet voor dat ik nou het gevoel heb dat ik seksueel niet voldoe. Ik snap gewoon niet dat er zo’n heisa over wordt gemaakt. Als een jong meisje anorexia ontwikkelt, ligt daar meer aan ten grondslag dan sexy videoclips en tijdschriften.
Kinderen praten inderdaad op jonge leeftijd over seks. So what? Big deal. Moeten we dan terug naar de jaren dertig waar mannen en vrouwen niet bij elkaar in de buurt mogen komen totdat ze getrouwd zijn en dan pas seks mogen hebben? Als je daar bewust voor kiest vanwege een geloof is daar helemaal niets mis mee, maar als je jong wilt beginnen met seks verkennen, waarom niet? Het is een taak van de ouder om kinderen hierin goed voor te lichten, maar uiteindelijk is het de keus van het kind. Net zoals dat ouders kinderen er op moeten wijzen dat dergelijke videoclips en tijdschriften geen realistisch beeld geven. Maar om nou een hetze te beginnen tegen tijdschriften die modellenfoto’s photoshoppen? Come on? Liever slanker photoshoppen, dan anorexia-modellen in een reportage gebruiken.

En dan Heleen Mees. Die vrouwen naar de hel wenst die niet gebruik maken van alle kansen en dus eurocommissaris of minister worden. Vrouw, hou je mond. Iedere vrouw is zich bewust van de kansen en rechten die wij nu hebben en die we pakweg vijftig jaar geleden niet hadden. Maar mogen we asjeblieft, asjeblieft zelf weten hoe we ons leven inrichten? Helaas begint het kabinet ook standpunten aan te nemen met betrekking tot werkende vrouwen. Zoals wel meer is gebeurd, probeert het kabinet zich steeds meer met ons leven te bemoeien.

Ik studeer nu en zal ook zeker gebruik maken van de mogelijkheden die mij dat biedt. Natuurlijk, ik moet toch mijn studieschuld van tienduizenden euro’s afbetalen? Op dit moment kan ik me niet voorstellen dat ik een fulltime mom zou worden (ook ingegeven door het feit dat Niels er veel voor voelt om stay-at-home dad te worden), maar wie weet hoe ik er over denk als ik eenmaal moeder ben? Maar laat asjeblieft een vrouw zelf bepalen of ze wil werken en haar kinderen vijf dagen in de week bij de kinderopvang wil brengen, of dat ze misschien wel gewoon fulltime thuis wil blijven om voor haar kinderen te zorgen. Net zoals dat mannen heus nu niet opeens stay-at-home dads moeten worden. Zelf. Bepalen. AUB.

Zo, en nu hoop ik dat ik Sunny Bergman en haar gehuil nooit meer op tv hoef te zien.

Hoe denken jullie over dit onderwerp?