Afgelopen donderdag was ik op het symposium van de Veerstichting. Omdat ik ooit een heel ‘doomsday’-achtig essay had geschreven over Equilibrium en 1984. Dat vonden ze schijnbaar leuk bij die Veerstichting. Dus mocht ik naar het symposium, met nog ruim tweehonderd andere studenten (zo uniek was het dus niet dat ik uitgenodigd werd). Verder waren er nog ruim tweehonderd ‘vormgevers’ (mooi woord voor mensen die geen studenten meer zijn) en de koningin. Die was er ook. Ik heb haar niet eens gezien maar het verklaarde wel de horde politieagenten om de Pieterskerk die keer op keer mijn identiteitskaart bekeken en mij vroegen wat er in godsnaam mee gebeurd was (mijn identiteitskaart heeft namelijk een identiteitscrisis: hij is in tweeën gebroken en omwikkeld met plakband). Die politie was er dus allemaal voor de koningin. En ik maar denken dat minister Donner – want ja, die was er ook – bedreigd was door boze mensen die vroeg met pensioen willen, en daarom politie nodig had.

Maar goed. Het symposium had een heel druk programma en er waren zowel hele interessante als oninteressante mensen. En dan was er nog de dagvoorzitter. Ik weet niet wie het in zijn hoofd had gehaald om hem uit te nodigen, maar iemand die anderen niet kan laten uitpraten, neerbuigend naar mensen doet en slechte humor heeft, zou niet in het openbaar mogen verschijnen. Period. Ook als is hij vrij bekend en heeft hij (quote van zijn website) “al meer dan 150 dagvoorzitterschappen gedaan”. Hij was irritant en slecht. En meerdere malen wilde ik hem met mijn houten stembordje (dat meer weg had van een treinsein) op zijn hoofd slaan. Maar verder ben ik heel lief.

De sprekers waren over het algemeen heel interessant. Petra Prescher die vertelde over haar jeugd in de DDR, Dambisa Moyo die vertelde over waarom ontwikkelingshulp niet werkt (mijn heldin. Serieus. Die vrouw was geweldig; ook omdat ze meneer de dagvoorzitter een paar keer terug naar zijn mand stuurde, down boy), Daniel Solove over webloggen en privacy en nog heel veel anderen. Het meest was ik onder de indruk van Manon Ossevoort.

Als ik nog een kind was, zou ik zeggen: “Nou, zij is zo vet cool.” Nu ben ik geen kind meer, dus ik zeg maar gewoon dat ik haar een topwijf vond (dat is dan weer een woord dat je als kind niet mag gebruiken). Manon is theatermaakster en bedacht een reis van een meisje op een tractor. En dus trok ze op een tractor richting de Zuidpool. Haar reis is tijdelijk geëindigd in Zuid Afrika maar ze wil zo snel mogelijk weer verder reizen. Tijdens het symposium vertelde ze over haar reis en de hond die sinds halverwege de reis met haar meereist en liet ze foto’s zien van haar reis. Ze was zo enthousiast als een kind en danste bijna over het podium. Haar verhaal was zo ontzettend inspirerend! Niet twijfelen, niet denken, gewoon doen. Zoals ze zelf schrijft: “Doen. Zoveel mensen praten erover, zo weinig mensen die ook echt doen. Angst weerhoudt mensen, weerhouden mensen krijgen spijt.”

Ooit hoop ik ook een doen-meisje te worden. Die zich niet meer laat tegenhouden door angst of het vertrouwde, maar die gewoon doet wat ze wil. De eerste stap was een ring laten maken met de tekst: “Fear is not the end of this.” (gehaald uit het nummer I Alone van Live). Om mezelf er aan te herinneren dat ik me niet door angst moet laten weerhouden. De tweede stap was het kiezen voor mezelf. Het kostte moeite, ik heb veel angst moeten overwinnen maar een paar weken geleden koos ik voor mezelf, en ik voel me fantastisch. En stap drie? Die moet nog komen, maar laat hopelijk niet te lang op zich wachten.

Bedankt voor alle lieve reacties op mijn vorige blog :) Ze brachten stuk voor stuk een glimlach op mn gezicht. Ik heb trouwens de ‘Wie is Sanne’-pagina aangepast met nieuwe teksten, feitjes en foto’s :)