Je hebt van die momenten dat je niet zo lekker in je vel zit. Dat de dingen niet zo lekker gaan, en gewoon niet gaan zoals je zou willen. Die momenten heb ik ook. De laatste tijd soms iets vaker, maar ik heb dan ook een talent voor het belanden in absurde situaties. Ik denk dat er een magneet in mijn lijf zit voor verkeerde situaties. Altijd fijn.

Maar goed, op die momenten is het fijn als je niet alleen bent. Dat je een hele lieve vriend hebt die je bemoedigende knuffels geeft tijdens een avondje uit. Dat je een andere hele lieve vriend heb die bemoedigende smsjes stuurt terwijl hij eigenlijk op een snowboard zou moeten staan. Dat Inge er is die je van de bank afpraat voor een avondje met Bailey’s, veel mooie mannen, vrouwenseries en airhockey. Dat je een vriendinnetje hebt dat bemoedigende en wijze berichtjes stuurt.

En dan is er Fleur. Lieve, lieve Fleur die urenlang msngesprekken met me voert. Over serieuze dingen, dingen waar ik mee zit, maar ook over de meest absurde dingen (als curling, maar dan niet echt, reclames op RTL5) en die gesprekken duren tot diep in de nacht. Hoe slecht ik me ook voel, na een half uur met Fleur op msn, hang ik langs mn bureau van het lachen. Fleur is lief, ik ben heel blij dat ik haar heb leren kennen. Maar vandaag, vandaag was het toppunt van liefheid. Fleur heeft namelijk een blogje voor mij geschreven en ik moest huilen. Maar deze keer niet van verdriet.

Oehoehoehoe.
(Titel dient gelezen te worden op de melodie van Kaiser Chiefs’ Ruby.)

Ik houd dus van Sanne.
Dat wisten jullie al. Sanne komt uit Limburg en ik adoreer Limburg. Geen idee waarom, maar iedere keer als ik er ben, voel ik mij daar prettig. Ik heb mij dus twee keer ongelooflijk gelukkig gevoeld, daar. Een keer was ik er zodanig in mijn noppen dat ik er konijnenoren van opzette. Iets met carnaval. Een andere keer keek ik zwijgend naar het landschap. Met een tevreden zucht verliet ik de provincie weer.

Enfin.
Zonder er een klucht van te maken: Sanne mag best eens in de zon gezet worden. Ik zeg expres geen zonnetje, want dat maakt het zo cliché. Daar zal ze dan vervolgens hartelijk om moeten lachen, maar dit is has’ke serieus. Sanne is vaak de stuiterbal voor anderen: altijd vrolijk, boordevol energie en er is geen moment dat ze niet met een luisterend oor klaarstaat. Of om je moet lachen. Of met jou momenten van plaatsvervangende schaamte beleeft. Of komt met muziektips. Of vraagt wanneer ‘we’ elkaar weer eens zien. Of een bijster briljante grap maakt waar je dan na drie dagen nog om nahikt. Soms zou ik haar dit extra duidelijk willen maken, zodat ze, als ze een mindere dag heeft, ziet dat ze het uitstekend rooit met een prachtmens: zichzelf.

Met omhelzingen,

Willie.