De eerste keer dat ik The Bony King of Nowhere zag, waren ze één van de twee bands die optraden als voorprogramma van Bell X1. Vier jongens en een meid betreden verlegen het podium, beginnen met het stemmen van hun instrumenten en zetten voorzichtig het eerste nummer in. Schuchter en een en al bescheidenheid. Nu, een half jaar later is hun debuutalbum positief ontvangen en staan ze samen met Yuko in Patronaat. Hoe gaat ze dat af?

Ondanks dat The Bony King of Nowhere als hoofdact staat aangekondigd met Yuko als supportact, blijkt het te gaan om twee volwaardige optredens en opent The Bony King of Nowhere de avond. Bij het betreden van het podium lijkt er niet veel veranderd te zijn ten opzichte van hun vorige optreden: verlegen, zonder veel zelfvertrouwen lopen ze het podium op. Dit verandert echter compleet vanaf het moment dat de eerste tonen worden ingezet.

Vanaf dat moment staat er een band vol zelfvertrouwen op het podium, ingetogen maar volledig overtuigd van hun eigen kracht. De stem van Bram Vanparys klinkt loepzuiver en op een paar te luid pratende mensen aan de bar na is de zaal doodstil. De nummers van The Bony King of Nowhere grijpen je bij de keel, boeien door het gebruik van aparte instrumenten en betoveren je met name op het moment dat toetseniste Cleo meezingt. Vergelijkingen zijn altijd gemakkelijk te maken en vaak ook onzinnig, maar in het geval van Bram kan ik met recht zeggen dat zijn stem ontzettend doet denken aan de stem van Thom Yorke van Radiohead en de muziek soms veel weg heeft van die van Fleet Foxes of Sigur Ros.

Waar Bram tijdens hun optreden in het voorprogramma van Bell X1 nog veel moeite had met de interactie tijdens het publiek (terwijl hij in interviews toch een bepaalde arrogantie met zich meedraagt), gaat hem dit nu een stuk beter af. Nog steeds met een zachte stem, maar wel met een zelfverzekerde blik en enigszins arrogantie maakt hij grapjes met het publiek: “Is iedereen nog tevreden? Heeft u misschien nog vragen of opmerkingen?” Ik denk dat er niemand in de redelijk volle zaal naar huis is gegaan zonder onder de indruk te zijn van deze band. The Bony King of Nowhere heeft alles in zich om een grote naam te worden.

Na een korte pauze betreedt Yuko het podium; een eveneens Belgische band bestaande uit drie mannen en twee vrouwen. Net zoals The Bony King of Nowhere maken zij heerlijke betoverende muziek met soms heftige uitschieters, die misschien niet heel geschikt is voor een zaterdagavond, maar die er wel voor zorgde dat de zaal muisstil was. In eerste instantie lijkt de band niet te zitten wachten op applaus en spelen ze enkele nummers direct achter elkaar door. Het publiek lijkt er niet mee te zitten en staat oprecht te genieten van de aparte arrangementen van deze band.

Het is moeilijk om het geweldige optreden van The Bony King of Nowhere te overtreffen, maar Yuko komt zeker in de buurt. Een fantastische drumster, de hoge maar ook enigszins dromerige stem van Kristof Deneijs en het gebruik van onorthodoxe instrumenten als een speeldoos en een soort van koffiemaler: ook Yuko heeft genoeg in huis om een volle zaal lang genoeg te boeien.