Sanne (1986), vrolijk en naïef en danst door het leven. Geboren in Limburg, woont in Haarlem en studeert in Rotterdam. Doet iets met wetten en verzekeringen. Droomt van verre oorden, een leven als journalist en een groot huis met inloopkast en wanden vol boeken, maar heeft voorlopig geen van allen. Doet veel pogingen om cultureel verantwoord te zijn, maar slaagt daar niet altijd in. Schijnt one-of-the-guys te zijn. Kan letterlijk quoten uit Superbad en American Psycho. Heeft Pink Floyd All Stars. Gelooft dat de goden soms best met haar zijn, maar is wel overtuigd atheïst. Geliefd door velen, gehaat door powerfeministen. Heeft nog nooit Bambi gezien. Rookt, drinkt, heeft een tattoo en vier piercings en is daarmee bijna een rock 'n roll chick. Haar iPod speelt continu Queen, Pink Floyd, Muse en Placebo. Heeft een voorliefde voor rokende mannen met All-Stars, een basgitaar en een tattoo op hun arm. Houdt zichzelf voor dat ze ooit gaat emigreren naar Barcelona. Verslaafd aan pepernoten. Sarcast pur-sang, om te kopen met Amaretto en zo lomp dat een straatverbod wenselijk zou zijn. 18 maart 2010 | Persoonlijk
Die week rust was best leuk. Maar ik ben niet iemand om stil te zitten. Ik kan niet in bed gaan liggen en uren lezen. En lezen was sowieso geen optie met mijn hoofd. Ik kan ook niet een hele avond stilletjes tv kijken. Tenzij ik leuk gezelschap heb. In mijn eentje? A no-go. Mensen raden me aan om een stuk te gaan wandelen, een stuk te gaan fietsen. Het lijkt me verschrikkelijk. Wat dat betreft ben ik echt een meisje van de MTV-generatie. Ik heb continu prikkels nodig. Rust nemen zit er niet in. Doorgaan en doorgaan, en het liefst drie dingen tegelijk. Niet nadenken, niet zeuren maar doen. Impulsiviteit is één van de karaktereigenschappen die bij mij het sterkst naar voren komt. Of dat iets positiefs is? Ik weet het niet. Wil ik iets? Dan doe ik het. Gaat het eigenlijk niet? Nou ik zorg wel dat het gaat. Ik denk niet teveel na, ik pieker niet teveel.
En nu zit ik thuis. Omdat ik te hard ging. Omdat ik de – in mijn ogen – fouten uit het verleden niet nog een keer wilde maken, en daarom alles anders ging doen. Ik ging niet meer thuiszitten, ik ging niet meer zeggen: “Hm daar word ik moe van.” Nee, ik ging ervoor. Tweehonderd procent. Ik heb niet de tijd genomen om dingen te verwerken. Nee, ik heb mijn leven honderdtachtig graden omgegooid, de dingen gedaan die ik wilde doen of waarvan ik dacht dat ze bij het leven van een 23-jarige hoorde. Van een meisje dat vrijwel nooit ging stappen, werd ik een meisje dat twee, liefst drie avonden per week ging stappen. Ik leerde hele fijne mensen kensen, die ik het liefst allemaal zo vaak mogelijk wilde zien. En dat deed ik dus. Ik nam een baan aan van twintig uur per week naast mijn fulltime studie, zonder erbij na te denken of ik het wel kon. Daarnaast werkte ik nog bij Patronaat, schreef ik voor wat websites en deed ik nog andere dingen. Moe? Jammer dan. Doorgaan zou ik.
Ik heb de tekenen genegeerd. Ja, ik viel wel eens flauw. Ach, er heeft vast iemand drugs in mijn drankje gedaan. Ja, ik had een periode dat ik zo moe was dat ik achter mijn computer in slaap viel. Zal wel bloedarmoede zijn. Mijn ouders in Limburg bezoeken? Geen tijd. Een avondje thuis zitten? Onmogelijk, ik had weken dat ik geen enkele avond thuis was. En ik ging maar door want ik moest en zou bewijzen dat ik alles kon, en het liefst nog zo goed mogelijk ook. Ik at vrijwel niet meer thuis maar leefde op stationseten. Ik ging van een lichte roker naar iemand die een pakje per dag rookte. Mensen die de opmerking maakte dat ik wel erg veel deed, negeerde ik. Want hey, ik ben 23 en iemand van 23 moet deze dingen kunnen.
En nu zit ik dus thuis. Met het advies van de dokter om vooral flink rust te nemen, niet meer te werken, niet meer te gaan stappen en vooral veel te slapen. Dat is vervelend. Niet zozeer het thuis zitten, want ik besef nu hoe fijn het is om gewoon tijd te kunnen nemen om mijn huiswerk te maken en om zonder schuldgevoelens of stress een film te kijken. Maar ik moet nu ook accepteren dat ik te hard ben gegaan, ik niet alles kan doen wat ik wil en ik me niet moet vergelijken met anderen. Ik moet accepteren dat ik dingen misschien nog niet helemaal verwerkt heb, ik moet nadenken over mezelf en over hoe mijn leven er over een tijdje weer gaat uitzien. En voor iemand als ik is dat echt niet gemakkelijk.
Klinkt inderdaad moeilijk als ik zo hoor hoe je er over denkt. Het lijkt zo makkelijk om rust te nemen maar als je veel wilt is dat natuurlijk een stuk moeilijker…
Ik hoop dat je, na je rust periode, beter prioriteiten kan stellen. Wat belangrijk is om te doen, wat je wilt doen, wat je moet doen en wat je aan kunt.
Veel succes!
Oh, ik weet precies hoe jij je nu moet voelen. :(
Ik heb een tijdje terug hetzelfde gehad. Ik deed veel te veel maar ik wilde het allemaal zo graag (goed) doen allemaal. En ik vond dat ik het ook allemaal moest kunnen.
Maar op een gegeven moment brak het mij ook ontzettend op en kon ik echt niet meer. Ik heb toen bijna al mijn “activiteiten” stop gezet, eigenlijk alles behalve mijn studie. En dat voelde zo erg als een zwaktebod! Ik vond het zo oneerlijk! Ik wilde zo druk zijn, ik wilde zo’n leven hebben! Waarom kon dat niet? Waarom kunnen mijn hoofd en mijn lijf dat niet aan? Ik kan er nu nog steeds heel boos om worden. :) Maar ben er inmiddels wel achter dat ik van wat rustiger aan doen ook wel gelukkig wordt. :)
Ik hoop dat je het uiteindelijk ook kan accepteren. Sterke ermee meid!
Het lijkt me lastig te accepteren dat je rust moet nemen als je gewend bent geraakt zoveel mogelijk op een dag te doen. Ik moet bekennen dat ik het eigenlijk niet ken, Misschien is de peper in jouw bips iets om met mijn luiheid te ruilen? Een klein beetje dan he ;)
Veel succes ermee!
Zoals S. pas ook al zei, je vriendjes en vriendinnetjes zijn er over een maand en over 2 maanden ook nog steeds om leuke dingen met je te doen. Dus lekker je tijd nemen om weer helemaal beter te worden.
En wij accepteren je ook als je wat minder druk bent hoor.
Lieve schat,
Precies wat Jochem zegt: we zijn er altijd. Dus ook als je moe bent, de puf niet hebt om iets te doen en je gewoon rust nodig hebt. Want vrienden zijn er om je te helpen, dus ook als je gas terug moet nemen. Dan komen we langs en kijken we samen een film, of als je wilt, kom je naar ons en hoef je niets. Dan koken we en krijg je een glas wijn (of Fanta) in je hand gedrukt en laten we je vertellen, zonder ons overal mee te bemoeien, en je vooral je eigen weg hierin te laten vinden. Ik vind het knap dat je dit hier zo opschrijft en als ik je kan helpen, doe ik dat. Net als iedereen die van je houdt.
Dikke knuffel aan mijn dappere chick en een klapzoen,
Fleur
Sterkte :)
Gelukkig kan ik zeggen dat ik niet weet hoe je je voelt. Wat ik wel weet is dat je vooral aan jezelf moet denken…
Leer genieten van de tijd alleen thuis zijn en alles even op je gemakje te kunnen doen. Ook lekker hoor… En leven volgens ons Limburgs motto: Alles komp good!!!
Liefs Serena
Voor het eerst hier en meteen kei- en keihard geraakt door je blog.
Ik kan alleen maar stamelen: m-maar, dat was míjn leven. Was, ja. Want ook ik ging het ‘rustiger aan doen’ en weet je wat? Ik ben een gelukkiger mens geworden. Omdat ik niks meer van mezelf hoef. Waardoor ik weer energie heb om daadwerkelijk dingen te doen.
Dus, zoals hierboven al staat: het kump inderdaad good, maedje. En dan zul je pas echt voelen dat je leeft :)
Kan me voorstellen dat het erg lastig is voor je om uit dat patroon te stappen. Maar ik denk dat je er echt profijt van zult hebben. Succes!
Hé vervelend dat een rustweek langer wordt. Maar soms heb je dat ook wel nodig; Een beetje rust in je hoofd en leven creëren. Hopelijk kom je er snel boven op en krijg je weer energie en weet je een balans tussen rust en energieke dingen dan te vinden.
op jouw leeftijd deed ik ‘t ook allemaal, studie, werk, vrijwilligerswerk, stappen, feesten, vrienden, studentenvereniging, ga zo maar door. maar wel onder het motto, wie hard feest, moet hard rusten! ; )
hoop dat je over een tijdje de juiste balans kan vinden. sterkte tot die tijd! #komtgoed =)
Lijkt me lastig als je een tijd zo heftig geleefd hebt om nu te accepteren dat je rustig aan moet doen.
Maar geniet nu maar van het rustig aan doen. Het leven is lang genoeg om genoeg leuke dingen te doen :D
Altijd lastig om een gewoonte (of meerdere) te veranderen. Maar zo te lezen in je blog en in de comments hierboven heb je superlieve vrienden die je er wel doorheen slepen.
Sterkte meis!
Herkenbaar. Maar goed dat je nu inziet dat je even moet stoppen met rennen en het rustig aan moet doen. Weet zeker dat het goedkomt! Sterkte :)
Je ziet dat je niet de enige bent die dit overkomt. Je hebt zulke lieve vrienden die er voor je zijn, dat je niet bang hoeft te zijn alleen te komen staan, ook al doe je het rustiger aan. Neem je rust, probeer je balans te vinden. Let op je gezondheid en ga voor je studie. Maar vooral, geniet van iedere dag.
Ook dit gaat je weer lukken. XXX
Het is zo verleidelijk om aan alles mee te doen wat enigszins leuk is. Ik heb jarenlang elke avond en elk weekend helemaal volgepland, omdat ik niets van het leuke wilde missen. Tot het moment dat we gedwongen werden om alles te stoppen, dacht ik dat de vermoeidheid gewoon lag aan het weinige slapen. Maar als je eenmaal een iets rustiger en meer gebalanceerd weekprogramma hebt, merk je wel dat de dingen die je gaat doen, dat je die met meer inzet en plezier kunt beleven.
Maar het is niet van de ene op de andere dag beter of rustiger, dus heel veel succes gewenst de komende tijd. Hoop dat je lichaam snel weer wil doen waar je hoofd zin in heeft!
Je leert nu waarschijnlijk om bewust keuzes te gaan maken. Wil je afspreken? Prima, maar dan zal 20u werken niet meer lukken. Werken bij Patronaat? Natuurlijk, maar dan niet óók nog eens op stap. En weet je, die keuzes ga je vanzelf waarderen. Want keuzes maken leren je bewust kijken naar wat jij wilt en naar waar je blij van wordt. En dan komt het allemaal helemaal goed. En daar voel je je straks echt fijn bij. Dat weet ik zeker…
Sterkte!
En dan te bedenken dat ik je benijdde om je drukke maar volle sociale leven. Ik begreep al niet helemaal hoe je het deed: studie, bijbaan, schrijven, Patronaat, stappen, vrienden zien.. Niet echt goed voor je gezondheid dus, teveel willen. Ik hoop dat je een goede balans weet te vinden. En tot die tijd: rust goed uit. Aan de reacties te lezen hierboven heb je super lieve vrienden die er altijd voor je zijn :).
Mooi geschreven meis, ik herken me er echt zo ontzettend in! Ik moet ook geen avond alleen thuis zitten, dat voelt soms echt als falen op de een of andere manier. Ik ga ook maar door en door en door… Denk dat het aan de leeftijd ligt; je wilt nog zoveel dingen doen en je bent bang anders later spijt te hebben dat je ze niet gedaan hebt. Sterkte!
Hai lieve San,
Erg herkenbaar wat je allemaal schrijft, en voor velen lijkt me/merk ik. Het is erg lastig om een balans te vinden tussen moeten en mogen, willen en doen..doorschieten overkomt ons allen.. Ik hoop dat het bij jou ook allemaal wat recht zal trekken en je fysiek ook weer wat ‘ rustiger ‘ wordt. Dat je lijf weer lief voor jou gaat zijn, geen rare uitvallen en dingen, omdat jij andersom ook lief voor je lijf bent. (Niet teveel hooi op die mestvork).
X-box ze, luister naar dat drammerige stemmetje dat zegt dat je even op je kont moet zitten..en geniet daar van. Of ga eens in een trein naar Groningen ofzo zitten, sluit jezelf op in die gele rakker en aanschouw de wereld. (hihi).
Liefs,
Saar
Als ik dat zo lees ben je ook wel héél druk geweest! Ik ken dat, alles volplannen, vanalles doen, overal heen, etc.. Maar gelukkig voel ik wanneer ik de rem erop moet doen en gewoon een paar avondjes thuis moet ‘plannen’. Hopelijk knap je snel op, en voel jij ook wanneer je weer in de verkeerde versnelling komt … sterkte!
Heel herkenbaar. Snap ook zo ontzettend dat het moeilijk is! Veel sterkte en onthoud inderdaad dat vrienden op zulke momenten juist vrienden zijn!
Ben benieuwd of je je over een tijdje toch beter gaat voelen! Hou je ons op de hoogte? :)
Jeetje, je werd even goed met je neus op de feiten gedrukt zo te lezen. Hopelijk zal de rust je goed doen en kun je daarna weer volop van het leven genieten!
Ik was stiekem altijd een beetje jaloers op je. Dat je zoveel tegelijk deed: een baan, een studie, leuke dingen ondernemen en dat allemaal tegelijk. Ik heb dat nooit gekund. Ik kan maximaal een a twee dingen op een dag, anders kost het me teveel energie.
Ontzettend naar dat je nu een grens bereikt hebt, waarbij je lichaam en je geest aangeven dat het nu even genoeg is.
Neem de tijd, rust uit en doe het wat kalmer aan.
ik hoop dat het je gaat lukken, doe rustig aan en probeer er van te genieten!
Ah meis, bah zeg. :( wat vervelend. Je staat precies waar ik een jaar geleden stond (toevallig las ik net logjes uit februari en maart 2009 terug en stuitte daar op een link naar jouw site.. krijg ik dit bericht!). Zorg voor jezelf. <3
Dat is zeker een zware opgave. Succes met alles!
lieve schat, wat lees ik!! ben wel geschrokken wat je allemaal schrijft. nou komt natuurlijk weer het advies van je vader: neem nou ook de rust en denk eens aan jezelf en let goed op de tekens die je lichaam geeft. ik ben ook onrustig dus je hebt het niet van een vreemde maar doe alles met mate. je bent nog jong genoeg om nog veel leuke dingen nog lang te doen. echt waar.jij schrijft het geweldig maar hou je er ook aan en denk eerst na voordat je iets wil gaan ondernemen. volg een keer de raad van je ouders op, naar ik aanneem zal mamma je dit ook verteld hebben. wij willen nog lang van je genieten en niet dat je dadelijk doodziek bent. en zoals een van je vriendinnen schreef: ‘t kunt wal joad. dat komt het ook als je maar eens naar je lichaam luistert. wij horen wel van je en als je in het zuiden bent en je zou tijd hebben kunnen wij misschien iets ondernemen. take care
Goed gedaan pap, natuurlijk heb ik dit ook al gezegd, en ik sluit mij helemaal bij je aan. (een klein berichtje
doet vaak wonderen)
Ik vind t altijd onwijs knap dat je zoveel tegelijk deed. Ik had echt behoefte eens in de zoveel tijd aan de avond thuis en baalde dat ik niet zoals jij door kon gaan met leuke dingen doen.
En ik snap wel dat je de tekenen negeert, want waarom zou je? je doet toch alleen maar leuke dingen.
Het is goed dat je nu wel even rust neemt. Probeer er van te genieten en op te laden voor de volgende honderden leuke dingen die je nog gaat doen :)
Ja, je zou zeggen dat een gezonde meid van 23 veel op dr kerfstok kan nemen… Dat zou je zeggen zeggen ja…
Helaas heb je ook een emmer die op een gegeven moment te vol is… Shit happens, maar nu echt rust nemen Sanne. Het is nl niet de bedoeling dat je een dikke vette burn out voor het leven creëert! Lekker bijslapen en rustig aan doen en je bent er zo weer bij ;)
[...] vermoeidheid is terug. U weet wel, deze vermoeidheid. En dat terwijl ik al zes weken niets doe. Ik word bij wijze van spreken al moe van ontbijten. Ik [...]