Sanne (1986), vrolijk en naïef en danst door het leven. Geboren in Limburg, woont in Haarlem en studeert in Rotterdam. Doet iets met wetten en verzekeringen. Droomt van verre oorden, een leven als journalist en een groot huis met inloopkast en wanden vol boeken, maar heeft voorlopig geen van allen. Doet veel pogingen om cultureel verantwoord te zijn, maar slaagt daar niet altijd in. Schijnt one-of-the-guys te zijn. Kan letterlijk quoten uit Superbad en American Psycho. Heeft Pink Floyd All Stars. Gelooft dat de goden soms best met haar zijn, maar is wel overtuigd atheïst. Geliefd door velen, gehaat door powerfeministen. Heeft nog nooit Bambi gezien. Rookt, drinkt, heeft een tattoo en vier piercings en is daarmee bijna een rock 'n roll chick. Haar iPod speelt continu Queen, Pink Floyd, Muse en Placebo. Heeft een voorliefde voor rokende mannen met All-Stars, een basgitaar en een tattoo op hun arm. Houdt zichzelf voor dat ze ooit gaat emigreren naar Barcelona. Verslaafd aan pepernoten. Sarcast pur-sang, om te kopen met Amaretto en zo lomp dat een straatverbod wenselijk zou zijn. 3 juni 2010 | Actualiteit en Opinie
[via venderbosch.com/polcamachine]
Ik ben geen groot fan van meneer Balkenende. Helemaal niet. Zeker niet nu hij het al acht jaar lang niet voor elkaar krijgt om een kabinet zijn hele periode te laten uitzitten. Een val van een kabinet is interessant en stiekem gigantisch leedvermaak, maar het zorgt ook voor nieuwe verkiezingen. Toen eerder dit jaar de val van het kabinet dreigde, had ik me bijna bekeerd tot het christelijk geloof zodat ik kon bidden tot onze (?) lieve (?) heer. Mijn ideaalplan was dan een mix van “Balkenende tot zich nemen” of hem een mix van daadkracht en lef toegooien zodat het kabinet nog even zou blijven zitten. Omdat ik niet wist welke twee ik liever had, heb ik maar besloten atheïst te blijven.
Goed. Die verkiezingen dus. Voordat ik achttien werd, wilde ik altijd dat ik achttien was, want dan mocht ik stemmen. Ik besefte toen duidelijk niet wat voor een ingewikkelde aangelegenheid stemmen is. Mijn eerste keer stemmen was de Europese Verkiezingen van 2004. Ik stemde PvdA. Omdat mijn moeder dat deed (het aspect van denken voor jezelf had ik toen nog niet helemaal door). Ik heb op ongeveer alles wel gestemd; Europese verkiezingen, gemeenteraadsverkiezingen, landelijke verkiezingen, burgemeesters (jaja, ik woonde ooit in Utrecht) en Europese Grondwetten (een dikke, vette NEE. Wat uiteindelijk niets uitmaakte. En bedankt). Met mijn 24 jaar ben ik al bijna een oude rot in het vak.
Maar deze verkiezingen worden de eerste waarbij ik serieus geen idee heb wat ik moet stemmen. Niks. Mijn hoofd is leeg. En vooral heel erg in de war. Ik denk dat ik over een week maar in een grot kruip en net doe alsof ik niet wist dat ik moest stemmen (al ben ik fel tegen niet stemmen). Naast het feit dat je verdiepen in standpunten helemaal geen zin heeft, omdat politici heel gemakkelijk van standpunten blijken af te stappen zodra de formaties beginnen (ik wil wel nog eens zien hoeveel politici uiteindelijk wel met Wilders willen regeren), kan ik nu niet eens partij vinden met standpunten waar ik me echt mee kan verenigen. En vind ik eindelijk een partij met goede standpunten dan blijken ze toch geen echte partij te zijn (ik noem PvdD), zijn ze eng verbonden met een bepaald geloof of hebben ze – ergens diep verstopt in een hoekje – toch weer een standpunt waar je meer kippenvel van krijgt dan de gemiddelde horrorfilm. Ook blijk ik opeens totaal van politieke richting verandert te zijn, dus stemmen op de partij waarop ik “vroegah” stemde, gaat ook niet meer (naast het feit dat de lijsstrekker daarvan grote horror is).
En dan is er nog het punt van de lijsttrekkers. Zoiets moet dan de vertegenwoordiger van je land worden. Als Wilders het wordt, moeten we denk ik maar snel beginnen met het aanleggen van bunkers want dan zal die derde wereldoorlog niet lang uitblijven. Halsema zorgt voor een continue piep in de oren, die uiteindelijk leidt tot opname in een gesticht en permanente doofheid. Rutte is net een klein kind dat met de grote jongens mag meespelen dus die staat straks op de foto met Obama en een rammelaar. Roemer is de verpersoonlijking van Gargamel (die van de smurfen ja). Balkenende spreekt voor zich. Dus. Drama alom.
Ik ben confused en in de war. Als ik niet al een geconstateerde burn-out had, dan zou ik die nu wel hebben gekregen van de verkiezingen.
Bij de vorige keren dat ik ging stemmen had ik een duidelijke mening over wat ik wil. Deze keer weet ik vooral wat ik niet wil en dan vallen alle partijen die een beetje rol kunnen spelen allemaal af.
Moeilijk…
En ik hou niet van ‘strategisch’ stemmen. En stemmen op een persoon omdat ik die leuk vind, vind ik ook niks…
Ik weet het dus ook nog niet
ik heb precies hetzelfde probleem.
Je noemt de Partij voor de Dieren als een nep-partij met goede standpunten. Dat lijkt me dan toch een betere optie dan niet stemmen. Kijk, de PvdD wordt nooit de grootste en zal ook zeker niet in de coalitie terecht komen, maar ze hebben goede ideeën (als je van dieren houdt dan) en een aantal daarvan zijn zelfs door “traditionele” partijen overgenomen. Dat is dus geen weggegooide stem. Sterker nog, als mensen echt ontevreden zijn met de huidige politiek, dan is een stem op de PvdD ideaal, want er is geen een partij die meer verandering wil dan zij.
Maar goed, het was niet de bedoeling om een reclamepraatje te houden voor deze partij. Ik stem namelijk op Groen Links. Dat ik dan het irritante stemgeluid van Femke H. erbij krijg, is dan maar zo.
Lastig.. ik moet eerlijk bekennen dat ik het dit keer ook niet weet. Reden daarvoor is ook dat ik nu nog in het buitenland zit en alles niet zo meekrijg. Ik ga hoe dan ook stemmen, maar ik moet me er echt nog even verder in verdiepen.
Als je niet echt een idee hebt en je toch wilt stemmen, kun je altijd nog stemmen op zo’n ‘one issue’ partij. Dan bij voorkeur een van de meer obscuurder partijen die er toch nooit van zijn levensdagen inkomen.
Zelf ben ik er zo’n beetje uit. (met hulp van stemwijzer)
Dit is mijn eerste keer dat ik mag stemmen, en ik heb écht geen idee waarop.
De gemeenteraadsverkiezingen heb ik overgeslagen omdat ik een paar dagen na die verkiezingen zou verhuizen naar een andere stad, dus veel nut vond ik het dan niet hebben.
Als ik nu een stemwijzer doe dan komt er overal iets anders uit. Misschien doe ik het wel lekker kinderachtig; doe ik mijn ogen dicht en kies ik een naam. :’)
Ik twijfel af en toe nog een beetje, maar ben er wel zo ongeveer uit. Qua lijsttrekkers ben ik t wel met je eens, maar als ik op ‘karakter’ moest kiezen, zou het voor mij toch Femke worden. En anders Cohen. Maar daar gaat het niet om haha. We’ll see, next week.
Succes!!
Ik vind het ook lastig, er is momenteel geen enkele partij die er echt uitspringt voor me.. maar denk dat ik het intussen wel weet.
Ik ben nu 21 jaar en heb nu al 2 (of 3?) keer mogen stemmen, maar dit worden de eerste verkiezingen waarbij ik daadwerkelijk de standpunten van partijen heb doorgelezen. Het boeide me als 18-jarige student die nog thuis woonde echt niet of er – ik noem maar een voorbeeld – aan de hypotheekrente werd gesjoemeld of niet. Inmiddels is dat wel anders en verwelkom ik elke maand met liefde en plezier mijn hypotheekrenteafrek ;-)Daarnaast heb ik het geluk dat ik het met één partij over de meeste dingen helemaal eens ben. maakt de keuze een stuk makkelijker!
Misschien kun je deze keer ook weer het spoor van je moeder volgen??
Ik denk dat je het misschien in een wat groter verband kunt bekijken. Iedere partij zal concessies moeten doen als ze mee willen regeren. Dat is niet anders. En dan is er nog altijd de oppositie. Ik houd me dus ook niet zo bezig met alle partijstandpunten, ze kunnen ze toch niet allemaal waar maken. Dus stem ik op de partij waar ik me in het algemeen het meeste mee kan verenigen. Maar verwarrend blijft het, dat is zeker. En als je dan ook nog alle debatten gaat volgen…..
Ik zelf vind het wel spannend 9 juni en zal dan ook aan de buis gekluisterd zitten.
Respect voor deze post, precies op papier gezet wat mij ook al weken bezig houd ;)
http://www.lijst17.nl : )