De laatste dagen zweefde ik nogal. Niet omdat ik verliefd ben of omdat ik me te goed had gedaan aan het nieuwste soort hallucinerende drug, maar omdat ik al zwevende hoopte in een ander land te belanden om me zo te onttrekken aan de verkiezingen. Het is een groot recht om te mogen stemmen, maar ik werd er ook wel een beetje moe van. Omdat er zoveel keuzes waren en die keuzes helemaal niet gemakkelijk waren. Ik zweefde, ik daalde weer even neer, las weer een artikel, zag een charmante lach en het zweven begon weer van voren af aan. Ik daalde, ik steeg, ik draaide wat rondjes, maakte een paar keer een duik en vanochtend plofte ik dan eindelijk neer waarna ik snel een sprintje trok naar het stembureau om te voorkomen dat ik weer de lucht in ging. Ik volbracht mijn burgerplicht en meende dat ik me weer kon concentreren op mijn essay.

Wist ik veel dat de gekte nu pas ging beginnen. De NOS bracht een avond vol met hippe schermen, twitter-updates, enigszins vreemde analyses en een aftelklok. Twitter stroomde langzamerhand vol met updates, heel de wereld was ervan op de hoogte dat er verkiezingen waren in Nederland. En de paniek begon. De PVV bleek 23 zetels te krijgen in de voorlopige prognose (prachtige term trouwens, zouden ze daar lang over nagedacht hebben bij de NOS?), de VVD en de PvdA gingen gelijk op, en de CDA daalde dramatisch. Om dat laatste moest ik lachen iedere keer dat het in beeld kwam. Om de afscheidsspeech van Balkenende moest ik ook lachen, maar stiekem ook een traantje wegpinken. Had hij die daadkracht en verantwoordelijkheid maar eerder getoond, dan was het misschien nog goed gekomen met hem. Stiekem vind ik het een hele fijne gedachte dat we nooit meer een premier Balkenende gaan krijgen.

Maar de paniek betrof toch wel de PVV. Mensen die op basis van hun vrijheid van meningsuiting en recht op gedachte en geweten de uitspraak durfden te doen dat ze PVV gestemd hadden, werden persoonlijk gelyncht op Twitter. Kunnen we toch blij zijn dat het slechts een online medium is. Sinds wanneer is het van dergelijk levensbelang wat iemand stemt? Zou je echt je mening over een persoon die je waardeert en respecteert veranderen nadat je zijn of haar politieke voorkeur weet?Over vier jaar kan en is alles weer anders. Stem je links? Dan zit het meestal wel goed. Stem je rechts? Dan ben je op z’n minst rijk en asociaal, en het liefst nog een nazi. Je mening geven over iemands partijkeuze mag en is zelfs goed want die leidt tot discussie, maar slaan we tegenwoordig niet een beetje door? Wat mensen schijnen te vergeten is dat de PVV – op het vrij extreme immigratiestandpunt en het h-woord na – een vrijwel linkse partij is. Zolang de PVV geen 75 zetels behaalt en Geert Wilders een dictatuur gaat voeren, zal het allemaal heel erg meevallen. Want zelfs al komt hij in het kabinet, dan zitten er nog meer dan negen partijen in de kamer die zijn wetsvoorstellen kunnen afschieten. Wat niet wegneemt dat ik het wel verontrustend vind dat zoveel mensen zonder enig nadenken op Wilders lijken te stemmen, gebaseerd op één standpunt. Maar goed, het was wederom één grote paniek.

En ik, die op een linkse partij gestemd heeft en het qua immigratiebeleid in de verste verte niet eens is met de PVV, liep deze partij wel te verdedigen op Twitter. De wereld is soms vreemd. En wacht! De paniek is nog niet voorbij. Vrijdag begint het WK-voetbal, dan begint de massahysterie pas echt. En ondertussen kan ik weer gaan zweven… Want welk land wil ik nu echt gaan aanmoedigen? Ik moet rekening houden met mooie voetballers, de neverending arrogantie van de Nederlandse sterretjes, mijn vaste patroon van cheeren voor zuid Europese landen, mijn altijd bestaande wens dat Nederland snel uit het toernooi vliegt hoewel de kroegavonden best gezellig zijn, aantrekkelijk voetbal en niet te vergeten: het feit dat ik de WK-finale in een ander land dan Nederland doorbreng. Ik bedoel maar, het leven is soms zwaar.

[via venderbosch.com/polcamachine]

Ik ben geen groot fan van meneer Balkenende. Helemaal niet. Zeker niet nu hij het al acht jaar lang niet voor elkaar krijgt om een kabinet zijn hele periode te laten uitzitten. Een val van een kabinet is interessant en stiekem gigantisch leedvermaak, maar het zorgt ook voor nieuwe verkiezingen. Toen eerder dit jaar de val van het kabinet dreigde, had ik me bijna bekeerd tot het christelijk geloof zodat ik kon bidden tot onze (?) lieve (?) heer. Mijn ideaalplan was dan een mix van “Balkenende tot zich nemen” of hem een mix van daadkracht en lef toegooien zodat het kabinet nog even zou blijven zitten. Omdat ik niet wist welke twee ik liever had, heb ik maar besloten atheïst te blijven.

Goed. Die verkiezingen dus. Voordat ik achttien werd, wilde ik altijd dat ik achttien was, want dan mocht ik stemmen. Ik besefte toen duidelijk niet wat voor een ingewikkelde aangelegenheid stemmen is. Mijn eerste keer stemmen was de Europese Verkiezingen van 2004. Ik stemde PvdA. Omdat mijn moeder dat deed (het aspect van denken voor jezelf had ik toen nog niet helemaal door). Ik heb op ongeveer alles wel gestemd; Europese verkiezingen, gemeenteraadsverkiezingen, landelijke verkiezingen, burgemeesters (jaja, ik woonde ooit in Utrecht) en Europese Grondwetten (een dikke, vette NEE. Wat uiteindelijk niets uitmaakte. En bedankt). Met mijn 24 jaar ben ik al bijna een oude rot in het vak.

Maar deze verkiezingen worden de eerste waarbij ik serieus geen idee heb wat ik moet stemmen. Niks. Mijn hoofd is leeg. En vooral heel erg in de war. Ik denk dat ik over een week maar in een grot kruip en net doe alsof ik niet wist dat ik moest stemmen (al ben ik fel tegen niet stemmen). Naast het feit dat je verdiepen in standpunten helemaal geen zin heeft, omdat politici heel gemakkelijk van standpunten blijken af te stappen zodra de formaties beginnen (ik wil wel nog eens zien hoeveel politici uiteindelijk wel met Wilders willen regeren), kan ik nu niet eens partij vinden met standpunten waar ik me echt mee kan verenigen. En vind ik eindelijk een partij met goede standpunten dan blijken ze toch geen echte partij te zijn (ik noem PvdD), zijn ze eng verbonden met een bepaald geloof of hebben ze – ergens diep verstopt in een hoekje – toch weer een standpunt waar je meer kippenvel van krijgt dan de gemiddelde horrorfilm. Ook blijk ik opeens totaal van politieke richting verandert te zijn, dus stemmen op de partij waarop ik “vroegah” stemde, gaat ook niet meer (naast het feit dat de lijsstrekker daarvan grote horror is).

En dan is er nog het punt van de lijsttrekkers. Zoiets moet dan de vertegenwoordiger van je land worden. Als Wilders het wordt, moeten we denk ik maar snel beginnen met het aanleggen van bunkers want dan zal die derde wereldoorlog niet lang uitblijven. Halsema zorgt voor een continue piep in de oren, die uiteindelijk leidt tot opname in een gesticht en permanente doofheid. Rutte is net een klein kind dat met de grote jongens mag meespelen dus die staat straks op de foto met Obama en een rammelaar. Roemer is de verpersoonlijking van Gargamel (die van de smurfen ja). Balkenende spreekt voor zich. Dus. Drama alom.

Ik ben confused en in de war. Als ik niet al een geconstateerde burn-out had, dan zou ik die nu wel hebben gekregen van de verkiezingen.

Lucia de B. waarschuwt juristen van de toekomst
Leren hoe het niet moet. Rechtenstudenten van de UU kunnen over twee weken van Lucia de Berk zelf horen wat er allemaal fout kan gaan in een strafproces.

De rechtszaak rondom de Haagse verpleegkundige, die tot levenslang en TBS werd veroordeeld voor zeven moorden en drie pogingen tot moord, geldt inmiddels als grootste justitiële dwaling in de Nederlandse geschiedenis. Onlangs publiceerde Lucia de Berk een boek over haar ervaringen.

Het gastcollege vindt plaats op 18 mei en is alleen toegankelijk voor rechtenstudenten. Dat De Berk in Utrecht komt spreken heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat haar advocaat Stijn Franken UU-hoogleraar is.
Bron: dub.uu.nl, 3 mei 2010

Dus zat ik gisteren in de collegezaal. Ik heb nog nooit zo’n overvolle (er bleek een wachtlijst te zijn van ruim 150 studenten), muisstille zaal gezien. Ik ga hier verder niet in op de inhoud van het college (Stijn Franken benadrukte ook dat we in principe niets openbaar mogen maken), maar ik kan je wel zeggen dat het college één van de heftigste is die ik ooit meegemaakt heb. Het duurde een paar uur en een fijne avond bij mijn beste vriend voordat ik weer een beetje bijgekomen was.

“Hoi, ik ben Lucia de Berk en ik heb zes jaar en drie maanden onterecht vastgezeten voor moorden die nooit gepleegd zijn.” Dit sloeg er meteen heel hard in. Je hoort vaker over fouten in het recht, over zaken die misgegaan zijn (De Puttense moordzaak, Schiedamse parkmoord), maar ik heb nog nooit het verhaal uit de mond van een ex-veroordeelde (of moet je hier juist slachtoffer zeggen?) gehoord. Daarbij is zij pas iets meer dan een maand geleden officieel vrijgesproken van de moorden waarvoor ze veroordeeld was, omdat gebleken is dat de betreffende dode kinderen geen onnatuurlijke dood zijn gestorven. Het heeft negen jaar geduurd voordat men tot deze conclusie is gekomen.

Deze zaak speelt al sinds september 2001, en in eerste instantie kende ik het verhaal alleen van de kranten en was ook ik bevooroordeeld door alle media-aandacht. Toen ging ik rechten studeren, spraken we wel eens over de zaak en had ik Lucia’s advocaat, Stijn Franken, als collegedocent (overigens één van de beste collegedocenten die ik ooit gehad heb). En hoe meer ik me in de zaak ging verdiepen, en hoe meer ik alle ontwikkelingen eromheen volgde, hoe meer ik geïntrigeerd raakte. Het is een ontzettend interessante zaak geweest, hoe triest ook. Je kunt je bijna niet voorstellen dat iemand tot levenslang en tbs wordt veroordeeld voor moorden die uiteindelijk nooit gepleegd blijken te zijn.

De boodschap die Lucia aan ons probeerde over te brengen (en die zeker is aangekomen!) is dat iedereen menselijk behandeld moet worden. Ze benadrukte dat mensen die verdacht worden van een misdrijf, slechts verdacht zijn en niet veroordeeld zijn. Dit is een fout die je heel vaak in de media en in de publieke opinie tegenkomt. Toen dat meisje uit Dordrecht enkele maanden geleden vermoord bleek te zijn, sprak men meteen over de dader. Ongeacht of de man dingen bekend had, er is en blijft sprake van een verdachte totdat hij veroordeeld word door een rechtbank.

Dit menselijke aspect kwam ook om de hoek kijken tijdens het gedoe met Peter R. de Vries en Koos H. Ik heb het persoonlijk sowieso niet op Peter R. de Vries. De lieve man doet goede dingen, dat staat vast, maar toch heb ik het gevoel dat hij veel meer begaan is met zichzelf dan met anderen. Maar ook in dit kader werd geroepen dat Koos de H. nergens meer recht op had. Door mijn studie heb ik ondertussen geleerd dat hoe erg de dingen zijn die iemand gedaan heeft, hij nog steeds een mens blijft die rechten. Ik besef dat de meningen hierover erg verschillen, maar ook uit het verhaal van Lucia kwamen deze dingen naar voren. “Denk er aan, je hebt altijd met mensen te maken!”

Ik heb vanochtend haar boek besteld. Ik denk dat het verplichte kost is voor iedere rechtenstudent. Wij worden in onze studie continu gewezen op alle waarborgen die in de wet zijn opgenomen, de verdragen met betrekking tot mensenrechten die door Nederland geratificeerd zijn (dat betekent dat Nederland het verdrag aanvaard en zich verplicht om deze rechten te respecteren en te garanderen in haar land) en in principe op hoe goed het Nederlandse rechtssysteem is. Het verhaal van Lucia is toch wel even het tegenovergestelde en zorgt zeker voor een aanslag op het vertrouwen in onze rechtssysteem. Natuurlijk gaat het heel vaak goed, is het verhaal van Lucia zeker geen uitzondering maar ook niet representatief voor de meerderheid, maar toch is het als rechtenstudent soms goed om te horen dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn is. Ik voel me echt bevoorrecht dat ik bij het college aanwezig mocht zijn.