Morgen zijn de Europese verkiezingen. Als kind vond ik verkiezingen altijd een hele happening: ik mocht dan met mijn moeder mee in het stemhokje en het vakje rood kleuren. Toen al had ik het idee dat verkiezingen belangrijk waren en dus zorgde ik ervoor dat het vakje binnen de lijntjes heel duidelijk rood werd gekleurd.

Ik vind verkiezingen echt ontzettend belangrijk. Het lijkt misschien wel alsof je stem geen betekenis heeft, maar stel je dan eens voor dat niemand zou stemmen? Dan zou er nooit een negatief (of positief) geluid naar de regeringsleiders gestuurd worden en zouden zij hun beleid ongestoord voort kunnen zetten. Daarnaast vind ik ook niet dat je naderhand het recht hebt om te klagen: je had de kans om iets te veranderen en wanneer je dat niet doet, moet je achteraf niet nog eens komen klagen. Natuurlijk vind ik ook dat er veel te weinig gedaan wordt met stemmen en vind ik het ook niet kunnen dat partijen na verkiezingen coalities moeten gaan vormen en dan opeens toch niet meer zo fanatiek achter hun eigen standpunten staan. Maar niet gaan stemmen is eigenlijk nog erger.

Stemmen is nog niet zo gemakkelijk. Want waar stem je in godsnaam op? De stemwijzer van EenVandaag is nogal onbetrouwbaar aangezien hij én hele suggestieve vragen stelt (en vaak nog slecht geformuleerd ook) én ik drie keer op een andere partij uitkom… Vandaag heb ik nog een andere stemwijzer gedaan die voor mijn gevoel een stuk betrouwbaarder was (euprofiler.eu) en na veel wikken en wegen heb ik besloten om op de SP te stemmen. Ik stem sowieso niet op een Christelijke partij, niet op partijen die zich maar richten op één gebied (Groen Links, PVDD), partijen met een waardeloze lijsstrekker (PVV, Groen Links) of partijen die te positief over Europa zijn (D66 bijvoorbeeld). Nope, dit wordt een memorabele verkiezing: dit is de eerste keer in mijn leven dat ik op een linkse partij stem (en Rik en Kevin… juich nu niet te hard, ik denk niet dat ik in de Nederlandse verkiezingen ook op de SP ga stemmen :P haha).

k heb mijn stempas al gezocht tussen de stapel papieren, de diverse stemwijzers meerdere malen gedaan en de locatie van het stemlokaal opgezocht (ik dacht dat dit een hele opgave zou zijn maar hij blijkt gewoon tegenover mijn huis te liggen): ik ben klaar voor de verkiezingen! En ik zal ervoor zorgen dat het rode hokje perfect ingekleurd wordt morgen :)

Op welke partij ga jij stemmen?

Een kleine zeven jaar geleden werd de bachelor-masterstructuur ingevoerd als uitwerking van het Bolognaproces. Het doel hiervan was het realiseren van een eenduidig hogeronderwijssysteem in heel Europa met als belangrijke pijler het verhogen van de mobiliteit onder studenten. Kunnen we zeven jaar later stellen dat deze mobiliteit bij de Nederlandse rechtenopleidingen inderdaad bereikt is?

Voordat de bachelor-masterstructuur werd ingevoerd, was het als student niet eenvoudig om in het buitenland te studeren. Opleidingen waren onderling niet vergelijkbaar, waardoor studenten vaak niet voldoende voorkennis bezaten om toegelaten te worden tot een buitenlandse opleiding. Tijdens de Bolognaconventie besloten 29 Europese landen dat opleidingen voortaan onderling vergeleken moeten kunnen worden. Dit werd gerealiseerd door het invoeren van een eenduidig puntensysteem: het European Credit Transfer System (ECTS).

In een persbericht van 25 september 2008 stelt Karl Dittrich, voorzitter van de Nederlands-Vlaamse Accreditatie Organisatie echter, dat er nog helemaal geen gelijkheid bestaat tussen de verschillende Europese opleidingen: “Door de nationale autonomie bij de definiëring en beoordeling van kwaliteit worden individuele hogescholen en universiteiten gedwongen om zelf de kwaliteit van elders behaalde diploma’s te beoordelen.” Ook uit cijfers van diverse universiteiten blijkt dat de instroom van buitenlandse studenten bij rechtenopleidingen niet hoog ligt. Een logische verklaring hiervoor is dat rechtenopleidingen over het algemeen Nederlandstalig zijn, en dat maar een beperkt percentage van de aangeboden vakken in het Engels worden gegeven.

En hoe zit het dan met de zogenaamde ‘wo-womobiliteit’? In een rapport uit januari 2007, spreekt de Inspectie Hoger Onderwijs haar bezorgdheid uit over het geringe aantal studenten dat na het behalen van een bachelordiploma, een master aan een andere Nederlandse universiteit gaat volgen. Zeker bij masteropleidingen op het gebied van rechten, heeft gemiddeld slechts 15% van de studenten het bachelordiploma aan een andere universiteit gehaald. Het overgrote deel van de studenten blijft dus aan de ‘bacheloruniversiteit’ studeren.

Rondvraag onder studenten bevestigt bovenstaande conclusies. Een master in het buitenland volgen of aan een andere Nederlandse universiteit wordt absoluut niet aangemoedigd door de huidige universiteit. Wel worden er door universiteit veel mogelijkheden geboden om in de bachelorfase vakken in het buitenland te volgen. Maar ook indien universiteiten het volgen van een master aan een andere universiteit wel zouden aanmoedigen; in de praktijk blijkt dit een nogal lastige opgave te zijn. Vakkenpaketten die niet aansluiten, geen duidelijke informatie over het al dan niet bestaan van een harde knip en slechte communicatie tussen de verschillende universiteiten zijn veel gehoorde kritieken. Met name studenten van de Universiteit Utrecht lijken tegen problemen aan te lopen, nu deze universiteit de enige is die het voor een civiel effect verplichte vak procesrecht slechts in de master aanbood. Wanneer men dan aan een andere universiteit een master gaat doen, loopt men daar tegen problemen aan, nu op alle overige universiteiten procesrecht een bachelorvak is en in de master niet meer wordt aangeboden. De Universiteit Utrecht is dit studiejaar begonnen met het aanbieden van procesrecht in de bachelor, wellicht naar aanleiding van enkele kritische kanttekeningen en rapporten over de ‘wo-womobiliteit’.

De voornaamste reden om een master te volgen aan dezelfde universiteit als waar het bachelordiploma behaald is, is de stad. Met name bij een opleiding als rechtsgeleerdheid, die aan vrijwel elke universiteit wordt aangeboden, is de sfeer in de stad bepalend voor de keuze van universiteit. Eerstejaarsstudenten verdiepen zich over het algemeen niet in Elsevieronderzoeken of rapporten van de Inspectie. Nee, zij kijken naar woonmogelijkheden, sfeer, eventueel vrienden die naar dezelfde stad vertrekken en het aanbod aan studentenverenigingen. En geef ze eens ongelijk: minstens drie jaar wonen in een stad die voor jou totaal geen charme heeft, is niet te doen. Vaak bevalt de stad erg goed en hebben ze een leuke woning met leuke huisgenoten. Waarom zou er dan verhuisd moeten worden naar een andere stad, alleen maar om daar een jaar een master te gaan volgen?

Nee, met die beoogde mobiliteit wil het voorlopig nog niet zo lukken. Althans niet op het gebied van de rechtenopleidingen. De nog steeds bestaande grote verschillen tussen Europese universiteiten, en de praktische problemen bij Nederlandse universiteiten, werken niet bevorderend. Maar zelfs als deze problemen weggewerkt worden, is het nog maar de vraag of de mobiliteit zal toenemen. Want wat is nu vervelender dan een fijne woning in een gezellige stad te moeten verlaten?

Ik heb dit artikel geschreven voor een ‘wedstrijd’ van mr-studenten.nl. Ook is het geplaatst op bigbrain.nl. Het was voor mij interessant om hier over te schrijven, omdat ik zelf tegen heel veel problemen aanloop nu ik mijn master in Amsterdam wil gaan doen.

Herinneren jullie je deze post nog?

Nou, het duurde dus een hele tijd en blijkbaar bestaat Orange dus toch nog. Mijn telefoon geeft al weken geen Orange meer aan, maar gewoon T-Mobile, maar ik moest dus toch contact opnemen met Orange. Email werd doorgestuurd, verkeerd doorgestuurd, nog een keer doorgestuurd en na ruim een maand kreeg ik dus vandaag eindelijk mijn antwoord.

Om te beginnen is het duidelijk dat Orange een aflopende zaak is. In klantvriendelijkheidstrainingen wordt duidelijk niet geïnvesteerd want de twee keren dat ik met Orange gebeld heb, werd ik ontzettend onbeschoft te woord gestaan. Ze laten je niet uitpraten, zijn verveeld, onbeschoft en hebben totaal geen idee hoe ze met klanten om moeten gaan. Toen ik vanochtend een smsje kreeg, dat ik Orange moest bellen (leuk, zo besparen ze meteen geld, en kan ik dokken voor het te woord worden gestaan door domme mensen), kreeg ik na lang wachten een meisje aan de lijn die natuurlijk niet wist waar het over ging. Wat doet dat domme kind? Gaat ze hardop de interne memo voorlezen waarin ik dus uitgemaakt wordt voor “zeurende klant, zelf schuld, had ze maar beter moeten nadenken, aan zo’n mensen besteden we niet veel aandacht”. Het is zo erg, dat het eigenlijk gewoon hilarisch is. Vervolgens gaat ze mij uitleggen wat haar collega in de memo schreef (goh, dat had ik zelf net meegekregen). Toen ik de opmerking maakte dat getekend of niet, een dergelijke bepaling in de algemene voorwaarden niet geldig is volgens de wet, zei zij (en ik vind dat dit echt genomineerd moet worden voor de Opmerking Van Het Jaar): “Met de wet hebben wij niets te maken zodra u dat contract hebt getekend.”

…

Laat dit even goed inzinken: Orange is dus het eerste bedrijf in Nederland dat niets met de wet te maken heeft. Dat dus daadwerkelijk boven de wet staat. Laten we dan maar alvast schuilkelders gaan bouwen want een Orange dictactuur wil je niet meemaken (ben benieuwd of ze ook niets hebben te maken met uitspraken van rechtbanken?).

Gedurende het gesprek werden er zoveel juridisch niet-correcte mededelingen gedaan dat ik al een heel betoog in mijn hoofd aan het voorbereiden was. Maar toen zij deze mededeling deed, dacht ik: “Laat maar, met zoveel domheid valt toch niet te praten.” Dat betekent natuurlijk niet dat Orange van me af is. Ik heb het een paar weken geleden nog met mijn docente besproken, en ook zij zei dat het inderdaad mogelijk is om een abonnement dat langer dan een jaar duurt, voortijdig op te zeggen. Als eerste gaat er een klachtenbrief naar Orange voor de onbeschofte manier waarop je behandelt wordt. En verder zal ik er voor zorgen dat ze mijn abonnement kosteloos opzeggen want:

• Elke provider biedt tegenwoordig onbeperkt mobiel internet aan voor tien euro per maand. Orange biedt 100 mb voor vijftien euro per maand.
• De wet zegt dat algemene voorwaarden die je binden aan een contract van twee jaar onredelijk bezwarend zijn, en dat ik dus alle recht heb om op te zeggen, getekend of niet.
• De kwaliteit van het netwerk is ontzettend slecht. De laatste maanden wordt een gesprek heel vaak tussentijds afgebroken.
• Het bereik is vaak erg slecht, wat nu overigens wel verbeterd is nu we geheel op het TMobile netwerk zitten.
• De klantenservice en daarmee de klantvriendelijkheid van Orange is waardeloos.
• De tariefplannen van Orange zijn echt niet meer van deze tijd, terwijl ze ooit één van de goedkoopste bedrijven waren (op het moment dat ik het abonnement afsloot).

Het komt er gewoon op neer dat het erg duidelijk is dat Orange overgenomen is door T-Mobile en dat ze echt hun tijd uitzitten totdat de laatste klant over moet stappen naar T-Mobile. Er is geen informatie meer te vinden op de website van Orange (als je die website overigens al vindt, dat is nog niet zo gemakkelijk) en diensten als smsbundels en mobiel internet worden totaal niet meer aangepast (en waarom zouden ze ook, ze hoeven toch geen nieuwe klanten aan te trekken).

Dit is overigens niet de eerste keer dat ik problemen heb gehad met Orange. Vorig jaar hebben ze me een abonnement met telefoon aangesmeerd, waarna bleek dat de telefoon helemaal niet geschikt was voor dat speciale abonnement. Het kostte me toen weken om het abonnement om gezet te krijgen, en toen dat eenmaal gebeurd was, kreeg ik na een maand een rekening van ruim honderd euro. Wat bleek? Er was een foutje gemaakt en ze hadden me geen tariefplan meer gegeven met als gevolg dat ik een maand lang buiten mijn bundel gebeld had. Het werd allemaal opgelost maar toen ik belde om een betalingsregeling te treffen, werd ik uitgelachen en gezegd dat ze dat echt niet deden voor een marginaal bedragje als honderd euro (mijn oorspronkelijke bundel was 25 euro…). Ik heb toen een pittige brief gestuurd, gedreigd met opzeggen (ook met een aantal wetsartikelen er bij) en na twee dagen werd ik al gebeld met een berg aan verontschuldigingen en allerlei betalingsregelingen.

Maar nu zijn ze niet zo gemakkelijk… Vind het trouwens erg jammer dat Orange geen nieuwe klanten meer werft, want ik had echt gehoopt dat deze blogpost Orange zoveel negatieve publiciteit zou bezorgen, dat veel mensen geen klant meer wilden worden bij hen. Helaas, dat ga ik niet bereiken, maar ik denk wel dat ik een link van deze blogpost naar Orange ga sturen.

Ik houd jullie op de hoogte, en Orange is nog niet van me af.