3 december 2009 | Alledaags en Beauty en Duh
Afgelopen vrijdag toog ik met Patty naar Amsterdam voor een zeer belangrijke en geheime missie (waarover later dus niet echt meer), en we maakten een tussenstop bij de Bijenkorf. Nu voel ik me daar altijd een beetje een buitenbeentje, want ik draag geen Chanel, heb geen perfect gekapt haar (zeker niet na de regen en de storm die we vanaf het Centraal Station moesten trotseren) en ook geen dikke laag plamuur (en al had ik die, die was er ondertussen wel vanaf gewaaid).
Mijn doel was de Clinique-stand, want die avond gingen Patty en ik een ouderwetse meidenavond doen (als in: heel veel uren doorbrengen in Patronaat). En als vrijgezel moet je er dan goed uitzien en daar is dan weer make-up voor nodig. Nu weet ik dat de meningen over de combinatie van goed uitzien en make-up verdeeld zijn, maar met mijn bloedarmoede-hoofd is make-up toch nodig om nog enigszins mannen aan te trekken.
Nadat zo’n chagrijnige mevrouw (“Ik zie zo dat jij hier niet thuis hoort en daarom doe ik zo onverschillig tegen je maar ik probeer toch nog lief te lachen want mijn make-up is heel duur en jij gaat hier geld aan uitgeven”) twintig verschillende kleuren op mijn gezicht had gesmeerd, ging ik bij de kassa een aanslag op mijn bankrekening plegen en kreeg ik met een nep-glimlach van de geplamuurde mevrouw een tasje mee.
Nu staat Clinique erom bekend dat ze ervan overtuigd zijn dat zij iemand’s gezicht kunnen omtoveren naar een reclame-gezicht (als in: met een vergrootglas nog geen porie te zien; als in: photoshop) en daarom geven ze aan iedere klant proefpakketjes mee. De chagrijnige geplamuurde mevrouw was schijnbaar zo goed dat ze in één keer mijn huidtype kon inschatten want ik kreeg “speciaal op mijn huid afgestemde” verzorgingsproducten mee. Van zoveel arrogantie word ik wantrouwig.
Wat was de les van deze week? Vertrouw altijd op je wantrouwigheid. Want in plaats van in drie stappen tot een mooie huid, was het meer: in drie stappen tot een Freddy Kruger gezicht. Mijn huid bleek niet zo heel blij te worden van Clinique waardoor ik nu allemaal vlekken in mijn gezicht heb die nog het meest op verbranding lijken… Dus smeer ik mijn hele gezicht in met zalfjes met onuitspreekbare namen van VSM (waarom kunnen ze de namen van die cremepjes niet net zo gemakkelijk maken als de naam van het merk?) en sla ik mezelf voor mijn hoofd dat ik niet gewaarschuwd werd door de grote waarschuwing op de verpakking: “Pas op. Licht ontvlambaar.”

Sanne (1986), vrolijk en naïef en danst door het leven. Geboren in Limburg, woont in Haarlem en studeert in Rotterdam. Doet iets met wetten en verzekeringen. Droomt van verre oorden, een leven als journalist en een groot huis met inloopkast en wanden vol boeken, maar heeft voorlopig geen van allen. Doet veel pogingen om cultureel verantwoord te zijn, maar slaagt daar niet altijd in. Schijnt one-of-the-guys te zijn. Kan letterlijk quoten uit Superbad en American Psycho. Heeft Pink Floyd All Stars. Gelooft dat de goden soms best met haar zijn, maar is wel overtuigd atheïst. Geliefd door velen, gehaat door powerfeministen. Heeft nog nooit Bambi gezien. Rookt, drinkt, heeft een tattoo en vier piercings en is daarmee bijna een rock 'n roll chick. Haar iPod speelt continu Queen, Pink Floyd, Muse en Placebo. Heeft een voorliefde voor rokende mannen met All-Stars, een basgitaar en een tattoo op hun arm. Houdt zichzelf voor dat ze ooit gaat emigreren naar Barcelona. Verslaafd aan pepernoten. Sarcast pur-sang, om te kopen met Amaretto en zo lomp dat een straatverbod wenselijk zou zijn.
Bourjois Tonique Vitamine
Creative Nail Design SolarOil
Vaseline Lip Therapy
Wella System Professional Sunset Express Cream
The Body Shop White Musk
Catrice Lash Sensation Carbon Black