Vandaag ben ik nogal in een sarcastische bui. Dat begon al toen ik vanochtend wakker werd door het zwaar doordringende geluid van mijn wekker (niet zo verwonderlijk, want ik had het klaargespeeld om het ding pal naast mn oor te leggen). Ik trok het rode-zijden-en-met-in-zwarte-letters-’Bitch’-erop-geborduurde-oogverduisteringsding van mijn hoofd af, haalde het oordopje uit mijn oren (gewoonte sinds ik ooit eens zwaar actieve muizen in mijn huis had), tastte in het donker en halfblind naar de afstandsbediening en zapte – nadat ik een trauma opliep van de snerpende stem van Spongebob, overblijfsel van het feit dat ik elke avond Comedy Central kijk en die ’s ochtends in Nickelodeon verandert – naar RTL4. Echt, als ik ’s ochtends naar Jan de Hoop luister, kan ik gewoon geen ochtendhumeur krijgen. Die man verricht wonderen.

Mijn sarcastische bui speelde al op toen ik de eerste woorden van het nieuws hoorde, iets met Haïti. Ik ben nogal Haïti moe, dus iets in de trant van “ach boehoe” kwam in me op. Alarmbel nummer 1. Ik stond op, zette Goedemorgen Nederland en vijf minuten later had ik al minstens vijf andere sarcastische opmerkingen richting de televisie geslingerd. Helaas allemaal over Haïti, want ik was nog steeds Haïti moe, en het hele programma ging over… juist, Haïti. Ik zette mijn computer aan, kroop erachter met een kop thee en twee warme, vers gebakken broodjes en begon mijn sarcasme-terreur op Twitter. Over nog steeds, jawel Haïti. Want tja, vandaag kun je er niet omheen. Die sarcasme terreur hield maar niet op vandaag en dan roep je dingen over Marco Borsato, mensen die continu het woord respect gebruiken, Reinout Oerlemans, Haïti en Jack Bauer. Trust me, als ik ga twitteren over Marco Borsato of Reinout Oerlemans, dan is het erg met me gesteld. Als ik dan ook nog eens tijdens het studeren hardop sarcastische opmerkingen ga maken naar mijn studieboek, dan weet je: het is maar goed dat ik geen mensen vandaag ben tegengekomen. En daarom, om mezelf niet eenzaam te voelen in mn sarcasme, ga ik nu Top Gear kijken. Over top-sarcasme gesproken :D

Verder kreeg ik een email van mijn scriptiebegeleidster dat ik een prima stuk had geschreven en op het aanpassen van een klein dingetje na, kon ik hem zo inleveren. En dat ga ik dit weekend keihard vieren met negen van mijn liefste vriendjes als we een weekendlang Kijkduin onveilig gaan maken met muziek, bier, het Weerwolvenspel en veel melige humor. Het was niet zo gepland maar het komt perfect uit: ik kan officieel een weekend lang gaan feesten dat mijn scriptie nu daadwerkelijk, echt af is :D

Edit: Ik snap dat ik met deze post geen vriendjes maak ;-) In de comments heb ik een iets genuanceerdere uitleg gegeven waarom ik Haïti-moe ben. Maar eigenlijk was het gewoon mijn bedoeling om een leuke post te maken over het feit dat mijn scriptie goedgekeurd is en ik een sarcastische bui had. En helemaal niet om een discussie over Haïti te starten, daar had – en heb – ik helemaal geen zin in, en het hoorde eigenlijk gewoon bij de beschrijving van mijn dag. Maar misschien had ik daarvoor een andere dag moeten uitkiezen ;-)

Toen ik gisteren in mijn fotomappen op zoek ging naar een nieuwe profielfoto voor Facebook (aangezien mijn hele sociale leven zich daar tegenwoordig afspeelt en ik fanatiek boerin aan het spelen ben in de pauzes die ik mezelf toelaat tijdens het schrijven van mn scriptie, is zo’n foto van levensbelang) kwam ik allemaal foto’s tegen waarvan ik niet eens meer wist dat ze ooit gemaakt zijn. En toen deed ik de ontdekking. Waarom altijd naar Comedy Central kijken of Family Fuy afleveringen downloaden wanneer mijn held Stewie gewoon in mijn eigen huis (of nou ja, dat van mijn moeder) leeft?

Behalve het feit dat ik met minstens twee truien, een vest, een jas, een dikke sjaal en handschoenen over straat loop, en ik in huis met drie paar sokken en twee truien aanzit (want ja, mijn verwarming doet het niet helemaal), had ik nog niet echt het wintergevoel. Sinterklaas laat ik sowieso altijd aan mij voorbij gaan, de adventskalender hing wel al aan de muur (vanwege de chocolaatjes, duh-huh), maar in de kerstsfeer was ik nog lang niet.

Op Twitter vlogen de foto’s van kerstbomen me om de oren, in winkels hoorde ik door mijn oordopjes toch soms al een vleugje kerstmuziek langs komen en op een feestje afgelopen zaterdag werd uitbundig meegeblerd met All I Want For Christmas en Last Christmas. Ik hield het tot dan toe bij Flappie (om toch nog enigszins in de kerstsfeer te komen), keek 90210 (weliswaar in de kerstsfeer maar wel met blote benen en armen, want hey, Beverly Hills) en luisterde naar cd’s met namen als Ibiza House en onuitspreekbare Spaanse namen die ik niet kan herhalen. Waar ik normaal dol ben op de winter, lukte dat dit jaar nog niet zo.

Ik vond de kerstsfeer ook niet zo nodig: met kerst ben ik bij mijn ouders (op kerstavond na dan) en zoals een vriend vorige week al droogjes opmerkte: “In Sanne’s huis is het altijd kerst.” Want zolang ik me kan herinneren heb ik al kerstverlichting in mn kamer hangen (witte lampjes aan mijn bureau, en gekleurde lampjes boven mijn bed). En ook is een ooit met kerstmis gekocht voor-een-kerstboom-door-moeten-gaand piramidetje nooit meer van zijn plek geweken.

Totdat ik gisteren opeens op deze pagina terecht kwam. En na wat dwingende kerstbomen propaganda van Marieke waarbij al mijn “Waar moet ik in godsnaam een kerstboom neerzetten in mijn huis?”-argumenten werden weggeslagen, ben ik overstag gegaan. Het is nu kerstmis in mijn huis. Mijn kerstboom is een soort van gothic-meets-barbie geworden. Een verpersoonlijking van mezelf dus. En om het dan meteen maar goed te doen, heb ik ook maar drie kerststerren gekocht, waxinelichtjes-houders en brand ik maar wat meer mn kruidnagel-wierook en hing ik onder het luidkeels meezingen van kerstliedjes op Sky Radio Christmas de ballen in mijn boompje. Yep, ik ben overgegaan naar the dark side. Wie komt me redden?