We gaan terug naar 27 mei 2010. Het is een gewone donderdagavond en vriendinnetje S. en ik hebben onze gebruikelijke wekelijkse date met pizza en rosé. Al een tijdje spraken we over het idee om samen op vakantie te gaan. Hoewel we allebei groot fan zijn van Barcelona, maar ook van Spanje in het algemeen, besloten we een paar dagen naar Madrid te gaan. We hebben allebei een hele drukke agenda met werk (en in mijn geval tentamens), festivals en andere leuke dingen, maar uiteindelijk vonden we het perfecte weekend. Dachten we.

Er was namelijk één klein ‘probleempje’. Dat weekend was de WK-finale. Als fervent voetballiefhebbers is dat natuurlijk wel een ding, maar er is natuurlijk ook niets gavers om een dergelijke wedstrijd in een voetbalstad als Madrid te kijken. We maakten nog grapjes: “Stel je nou toch eens voor dat de finale Spanje – Nederland is.” We bespraken het serieus. Stel, stél nou eens dat er een wonder zou gebeuren en Nederland in de finale zou staan. Dan stonden wij in Madrid. Was dat erg? Nee, want dan waren we alsnog in Spanje. Vervolgens deden we het af met een grapje: “Haha, serieus, alsof Nederland ooit in de finale komt.” Na de gewonnen wedstrijd tegen Brazilië zag ik de bui al hangen.

Woensdagavond was de wedstrijd Spanje-Duitsland. Uiteraard zaten vriendinnetje S. en ik klaar met pizza en rosé. De afgelopen wedstrijden van Spanje had ik al een paar hartverzakkingen gehad, pakjes sigaretten leeg gerookt en mn nagels stuk gebeten. Inderdaad, ik ben nogal voor Spanje. Deze wedstrijd ging het niet veel beter al moet ik zeggen dat mn nagels en longen het deze keer niet zo zwaar hadden. Spanje maakte een doelpunt, wij juichten en waren blij. Tot het insloeg. 27 mei. What were we thinking? Het is duidelijk dat we niet geschikt zijn voor het invullen van de toto. Bij voorbaat verloren.

En dus vliegen we morgen naar Madrid en staan we zondag in een kroeg de WK-Finale tussen ons eigen land en het land waarin we verblijven te kijken. Ik vind het de grap van het jaar. Onze vrienden ook. Maar de grote vraag blijft: trek ik een rood of oranje shirt aan? Ik denk toch dat rood beter bij mn ogen kleurt.

Het is vandaag Star Wars Day. Niet dat ik echt iets heb met Star Wars, maar ik vond dat ik het toch even moest melden. Omdat de bijbehorende slogan (zie titel) zo ontzettend grappig is. Niet omdat ik Star Wars zo leuk vind. Ik heb mijn best gedaan hoor maar na de zoveelste intergalactische strijder en geneuzel over een republiek ben ik er maar mee opgehouden. Ik denk dat ik gewoon niet de intelligentie bezit om De eerste drie (sorry fans, de laatste drie, in ieder geval, de hippe varianten) keek ik – onder het mom van: ik ben een echte Star Wars fan – omdat Ewan McGregor (mijn held) er in speelt. In een waardeloze rol overigens.

De laatste drie (of de eerste drie) keek ik omdat vriendin J. en ik vonden dat we die moesten zien. We worstelden ons door nummer vier en vijf heen omdat we vonden dat we toch minstens één keer de wereldberoemde zin “Luke, I’m your father” wilden horen. De zin waarvan wij begrepen hadden dat die in deel zes zat. Niet dus. Blijkt ons hijgende masker dat in de vijfde film al te zeggen. Dag magie. En deel zes heb ik dus nooit gezien.

En dat zal voorlopig ook niet gebeuren want morgen vindt mijn Bevrijdingspop-ontmaagding plaats (het is minder spannend dan het klinkt) en dan zitten we weer in tentamenstress. May the force be with me.

Vandaag ben ik nogal in een sarcastische bui. Dat begon al toen ik vanochtend wakker werd door het zwaar doordringende geluid van mijn wekker (niet zo verwonderlijk, want ik had het klaargespeeld om het ding pal naast mn oor te leggen). Ik trok het rode-zijden-en-met-in-zwarte-letters-’Bitch’-erop-geborduurde-oogverduisteringsding van mijn hoofd af, haalde het oordopje uit mijn oren (gewoonte sinds ik ooit eens zwaar actieve muizen in mijn huis had), tastte in het donker en halfblind naar de afstandsbediening en zapte – nadat ik een trauma opliep van de snerpende stem van Spongebob, overblijfsel van het feit dat ik elke avond Comedy Central kijk en die ‘s ochtends in Nickelodeon verandert – naar RTL4. Echt, als ik ‘s ochtends naar Jan de Hoop luister, kan ik gewoon geen ochtendhumeur krijgen. Die man verricht wonderen.

Mijn sarcastische bui speelde al op toen ik de eerste woorden van het nieuws hoorde, iets met Haïti. Ik ben nogal Haïti moe, dus iets in de trant van “ach boehoe” kwam in me op. Alarmbel nummer 1. Ik stond op, zette Goedemorgen Nederland en vijf minuten later had ik al minstens vijf andere sarcastische opmerkingen richting de televisie geslingerd. Helaas allemaal over Haïti, want ik was nog steeds Haïti moe, en het hele programma ging over… juist, Haïti. Ik zette mijn computer aan, kroop erachter met een kop thee en twee warme, vers gebakken broodjes en begon mijn sarcasme-terreur op Twitter. Over nog steeds, jawel Haïti. Want tja, vandaag kun je er niet omheen. Die sarcasme terreur hield maar niet op vandaag en dan roep je dingen over Marco Borsato, mensen die continu het woord respect gebruiken, Reinout Oerlemans, Haïti en Jack Bauer. Trust me, als ik ga twitteren over Marco Borsato of Reinout Oerlemans, dan is het erg met me gesteld. Als ik dan ook nog eens tijdens het studeren hardop sarcastische opmerkingen ga maken naar mijn studieboek, dan weet je: het is maar goed dat ik geen mensen vandaag ben tegengekomen. En daarom, om mezelf niet eenzaam te voelen in mn sarcasme, ga ik nu Top Gear kijken. Over top-sarcasme gesproken :D

Verder kreeg ik een email van mijn scriptiebegeleidster dat ik een prima stuk had geschreven en op het aanpassen van een klein dingetje na, kon ik hem zo inleveren. En dat ga ik dit weekend keihard vieren met negen van mijn liefste vriendjes als we een weekendlang Kijkduin onveilig gaan maken met muziek, bier, het Weerwolvenspel en veel melige humor. Het was niet zo gepland maar het komt perfect uit: ik kan officieel een weekend lang gaan feesten dat mijn scriptie nu daadwerkelijk, echt af is :D

Edit: Ik snap dat ik met deze post geen vriendjes maak ;-) In de comments heb ik een iets genuanceerdere uitleg gegeven waarom ik Haïti-moe ben. Maar eigenlijk was het gewoon mijn bedoeling om een leuke post te maken over het feit dat mijn scriptie goedgekeurd is en ik een sarcastische bui had. En helemaal niet om een discussie over Haïti te starten, daar had – en heb – ik helemaal geen zin in, en het hoorde eigenlijk gewoon bij de beschrijving van mijn dag. Maar misschien had ik daarvoor een andere dag moeten uitkiezen ;-)