Toen ik gisteren in mijn fotomappen op zoek ging naar een nieuwe profielfoto voor Facebook (aangezien mijn hele sociale leven zich daar tegenwoordig afspeelt en ik fanatiek boerin aan het spelen ben in de pauzes die ik mezelf toelaat tijdens het schrijven van mn scriptie, is zo’n foto van levensbelang) kwam ik allemaal foto’s tegen waarvan ik niet eens meer wist dat ze ooit gemaakt zijn. En toen deed ik de ontdekking. Waarom altijd naar Comedy Central kijken of Family Fuy afleveringen downloaden wanneer mijn held Stewie gewoon in mijn eigen huis (of nou ja, dat van mijn moeder) leeft?

Behalve het feit dat ik met minstens twee truien, een vest, een jas, een dikke sjaal en handschoenen over straat loop, en ik in huis met drie paar sokken en twee truien aanzit (want ja, mijn verwarming doet het niet helemaal), had ik nog niet echt het wintergevoel. Sinterklaas laat ik sowieso altijd aan mij voorbij gaan, de adventskalender hing wel al aan de muur (vanwege de chocolaatjes, duh-huh), maar in de kerstsfeer was ik nog lang niet.

Op Twitter vlogen de foto’s van kerstbomen me om de oren, in winkels hoorde ik door mijn oordopjes toch soms al een vleugje kerstmuziek langs komen en op een feestje afgelopen zaterdag werd uitbundig meegeblerd met All I Want For Christmas en Last Christmas. Ik hield het tot dan toe bij Flappie (om toch nog enigszins in de kerstsfeer te komen), keek 90210 (weliswaar in de kerstsfeer maar wel met blote benen en armen, want hey, Beverly Hills) en luisterde naar cd’s met namen als Ibiza House en onuitspreekbare Spaanse namen die ik niet kan herhalen. Waar ik normaal dol ben op de winter, lukte dat dit jaar nog niet zo.

Ik vond de kerstsfeer ook niet zo nodig: met kerst ben ik bij mijn ouders (op kerstavond na dan) en zoals een vriend vorige week al droogjes opmerkte: “In Sanne’s huis is het altijd kerst.” Want zolang ik me kan herinneren heb ik al kerstverlichting in mn kamer hangen (witte lampjes aan mijn bureau, en gekleurde lampjes boven mijn bed). En ook is een ooit met kerstmis gekocht voor-een-kerstboom-door-moeten-gaand piramidetje nooit meer van zijn plek geweken.

Totdat ik gisteren opeens op deze pagina terecht kwam. En na wat dwingende kerstbomen propaganda van Marieke waarbij al mijn “Waar moet ik in godsnaam een kerstboom neerzetten in mijn huis?”-argumenten werden weggeslagen, ben ik overstag gegaan. Het is nu kerstmis in mijn huis. Mijn kerstboom is een soort van gothic-meets-barbie geworden. Een verpersoonlijking van mezelf dus. En om het dan meteen maar goed te doen, heb ik ook maar drie kerststerren gekocht, waxinelichtjes-houders en brand ik maar wat meer mn kruidnagel-wierook en hing ik onder het luidkeels meezingen van kerstliedjes op Sky Radio Christmas de ballen in mijn boompje. Yep, ik ben overgegaan naar the dark side. Wie komt me redden?

Afgelopen vrijdag toog ik met Patty naar Amsterdam voor een zeer belangrijke en geheime missie (waarover later dus niet echt meer), en we maakten een tussenstop bij de Bijenkorf. Nu voel ik me daar altijd een beetje een buitenbeentje, want ik draag geen Chanel, heb geen perfect gekapt haar (zeker niet na de regen en de storm die we vanaf het Centraal Station moesten trotseren) en ook geen dikke laag plamuur (en al had ik die, die was er ondertussen wel vanaf gewaaid).

Mijn doel was de Clinique-stand, want die avond gingen Patty en ik een ouderwetse meidenavond doen (als in: heel veel uren doorbrengen in Patronaat). En als vrijgezel moet je er dan goed uitzien en daar is dan weer make-up voor nodig. Nu weet ik dat de meningen over de combinatie van goed uitzien en make-up verdeeld zijn, maar met mijn bloedarmoede-hoofd is make-up toch nodig om nog enigszins mannen aan te trekken.

Nadat zo’n chagrijnige mevrouw (“Ik zie zo dat jij hier niet thuis hoort en daarom doe ik zo onverschillig tegen je maar ik probeer toch nog lief te lachen want mijn make-up is heel duur en jij gaat hier geld aan uitgeven”) twintig verschillende kleuren op mijn gezicht had gesmeerd, ging ik bij de kassa een aanslag op mijn bankrekening plegen en kreeg ik met een nep-glimlach van de geplamuurde mevrouw een tasje mee.

Nu staat Clinique erom bekend dat ze ervan overtuigd zijn dat zij iemand’s gezicht kunnen omtoveren naar een reclame-gezicht (als in: met een vergrootglas nog geen porie te zien; als in: photoshop) en daarom geven ze aan iedere klant proefpakketjes mee. De chagrijnige geplamuurde mevrouw was schijnbaar zo goed dat ze in één keer mijn huidtype kon inschatten want ik kreeg “speciaal op mijn huid afgestemde” verzorgingsproducten mee. Van zoveel arrogantie word ik wantrouwig.

Wat was de les van deze week? Vertrouw altijd op je wantrouwigheid. Want in plaats van in drie stappen tot een mooie huid, was het meer: in drie stappen tot een Freddy Kruger gezicht. Mijn huid bleek niet zo heel blij te worden van Clinique waardoor ik nu allemaal vlekken in mijn gezicht heb die nog het meest op verbranding lijken… Dus smeer ik mijn hele gezicht in met zalfjes met onuitspreekbare namen van VSM (waarom kunnen ze de namen van die cremepjes niet net zo gemakkelijk maken als de naam van het merk?) en sla ik mezelf voor mijn hoofd dat ik niet gewaarschuwd werd door de grote waarschuwing op de verpakking: “Pas op. Licht ontvlambaar.”