Afgelopen vrijdag toog ik met Patty naar Amsterdam voor een zeer belangrijke en geheime missie (waarover later dus niet echt meer), en we maakten een tussenstop bij de Bijenkorf. Nu voel ik me daar altijd een beetje een buitenbeentje, want ik draag geen Chanel, heb geen perfect gekapt haar (zeker niet na de regen en de storm die we vanaf het Centraal Station moesten trotseren) en ook geen dikke laag plamuur (en al had ik die, die was er ondertussen wel vanaf gewaaid).

Mijn doel was de Clinique-stand, want die avond gingen Patty en ik een ouderwetse meidenavond doen (als in: heel veel uren doorbrengen in Patronaat). En als vrijgezel moet je er dan goed uitzien en daar is dan weer make-up voor nodig. Nu weet ik dat de meningen over de combinatie van goed uitzien en make-up verdeeld zijn, maar met mijn bloedarmoede-hoofd is make-up toch nodig om nog enigszins mannen aan te trekken.

Nadat zo’n chagrijnige mevrouw (“Ik zie zo dat jij hier niet thuis hoort en daarom doe ik zo onverschillig tegen je maar ik probeer toch nog lief te lachen want mijn make-up is heel duur en jij gaat hier geld aan uitgeven”) twintig verschillende kleuren op mijn gezicht had gesmeerd, ging ik bij de kassa een aanslag op mijn bankrekening plegen en kreeg ik met een nep-glimlach van de geplamuurde mevrouw een tasje mee.

Nu staat Clinique erom bekend dat ze ervan overtuigd zijn dat zij iemand’s gezicht kunnen omtoveren naar een reclame-gezicht (als in: met een vergrootglas nog geen porie te zien; als in: photoshop) en daarom geven ze aan iedere klant proefpakketjes mee. De chagrijnige geplamuurde mevrouw was schijnbaar zo goed dat ze in één keer mijn huidtype kon inschatten want ik kreeg “speciaal op mijn huid afgestemde” verzorgingsproducten mee. Van zoveel arrogantie word ik wantrouwig.

Wat was de les van deze week? Vertrouw altijd op je wantrouwigheid. Want in plaats van in drie stappen tot een mooie huid, was het meer: in drie stappen tot een Freddy Kruger gezicht. Mijn huid bleek niet zo heel blij te worden van Clinique waardoor ik nu allemaal vlekken in mijn gezicht heb die nog het meest op verbranding lijken… Dus smeer ik mijn hele gezicht in met zalfjes met onuitspreekbare namen van VSM (waarom kunnen ze de namen van die cremepjes niet net zo gemakkelijk maken als de naam van het merk?) en sla ik mezelf voor mijn hoofd dat ik niet gewaarschuwd werd door de grote waarschuwing op de verpakking: “Pas op. Licht ontvlambaar.”

Afgelopen zondag ging ik naar Lily Allen. Even tussendoor: ze was knetterstoned en deed iets teveel covers, maar leuk was ze wel en ik kon weer even al mijn energie kwijt bij ‘Fuck you’. Anyway, ze trad op in de Heineken Music Hall. Ik heb het niet zo op de HMH. Eigenlijk heb ik nogal een gigantische hekel aan de HMH want: zwaar onbereikbaar (treinen en metro’s zijn niet te vertrouwen), belachelijk duur en slecht geluid. Oh, en ze hebben Heineken bier. Ik bedoel maar.

Het begon met de muntenautomaat. Het concept van muntjes is iets om later te bespreken, maar ik vind het niets. De HMH doet alsof ze hele goedkope muntjes heeft, om vervolgens zowat twintig muntjes per drankje te vragen (en twee muntjes voor Heineken bier. Twee muntjes voor zuursmakend water dus). Die muntenautomaat was nog een heel avontuur. Ik stop er braaf mijn hele dure briefgeld in om vervolgens in mini-letters op het scherm te lezen dat de automaat niet wisselt (nádat ik het geld erin gestopt had). Dus vlogen de muntjes me om de oren en had ik veel meer muntjes dan de HMH aan drank had. Gelukkig heb ik een lieve glimlach (voor de mannen) en vriend R veel charmes (voor de vrouwen) en hadden we mijn muntjes in no-time doorverkocht. Toch vond ik de HMH toen nog wat minder leuk dat ik het al vond (en dat was al niet heel erg veel).

Van mijn zuurverdiende muntjes (onderhandelen en verkopen is een zware klus) ging ik een drankje halen. Ik vond dat ik dat wel verdiend had en ook nodig had want ik moest toch nog een hele avond in die HMH doorbrengen. Even voor de duidelijkheid: ik was met twee mannen: eentje van 28, de ander 32. Goed. Vriend R. (32) bestelt zijn drankje, krijgt een lief glimlachje en zijn wodka-7up (of iets dergelijks duisters) met rietje. Toen bestelde ik mijn zuurverdiende drankje. Het lieve, schattige meisje lacht lief en schattig naar me en vraagt vervolgens met een mierzoete glimlach: “Mag ik dan wel even je identiteitskaart zien?”. En toen wist ik even niet meer wat ik moest zeggen. En daarna lag ik in een scheur, dat kon er ook nog wel bij in de Heineken Music Hall. Ik werd dus ingeschat als een zeventienjarige… Veel ouderen zullen rondedansjes maken en Hallelujah zingen wanneer ze zes jaar jonger worden ingeschat. Ik niet. Stiekem vond ik het wel stoer van het meisje dat ze het zonder blikken en blozen aan me vroeg.

Nadat ik mijn doormidden gebroken identiteitskaart liet zien (ik ben er ooit op gaan staan in een dronken bui), kreeg ik mijn illustere Bacardi-cola die ik de rest van de avond gekoesterd heb. De mannen lagen natuurlijk in een deuk van het lachen en kwamen met denigrerende opmerkingen over ‘klein jong meisje’ en ‘klein zusje’. Vinden ze leuk, die mannen, om zich groot en stoer te voelen. Vriend R. deed er nog een schepje bovenop: “Waarom vroeg je mij niet om mijn identiteitskaart?” (jullie moeten weten: vriend R. vindt het niet leuk als ik hem oud noem).

En toen kwam de opmerking van de eeuw.

“Als u dat graag wilt meneer, kan ik u ook wel om uw identiteitskaart vragen.”

En dan klopt de opmerking toch weer: wie het laatste lacht (ik!), lacht toch nog altijd het best.

Ik denk dat er niemand is die deze weblog leest en niet weet dat ik nogal een passionele passie voor Muse heb. Op diverse social networking sites verschijnt mijn motto “Matthew Bellamy is mijn God” en meer dan een jaar heb ik op mijn weblog een quote van hem geplaatst. Ik vind Muse helemaal geniaal: hun teksten maar met name hun muziek: veel van de nummers zijn echte muzikale meesterwerkjes met Knights of Cydonia en Butterflies & Hurricanes als grote favorieten. Anyway, de mensen die me op Twitter volgen, weten ook dat ik nogal – voorzichtig uitgedrukt – lichtelijk teleurgesteld was over de nieuwe cd. Ik ben nog steeds niet over de grote schok heen, maar Inge wees me op een filmpje, waardoor ik in één klap weer genezen ben. Iedere keer als ik het filmpje kijk, moet ik zo ontzettend lachen, dus ik gebruik het ook als medicijn in slechte tijden ;-) Het filmpje is trouwens ook grappig voor mensen die verder niet zoveel met Muse hebben, lees dan even de uitleg onder het filmpje :-)

Het is een filmpje van een optreden in een Italiaans televisieprogramma. Muse werd gevraagd om daar op te treden, maar de producenten wilden niet dat ze live optraden dus ze moesten maar playbacken. Naar mijn mening een beetje een vreemd verzoek als je een band vraagt die al een paar keer uitgeroepen is tot Beste Liveband, maar goed. Muse was het daar niet helemaal mee eens, en dus besloten ze om de Italianen even lekker in de maling te nemen. Alleen hebben die stomme Italianen dat niet door.

• De drummer in dit filmpje is eigenlijk de zanger (en kan dus totaal niet drummen). Ik lig helemaal dubbel om de dingen die hij doet. Bijvoorbeeld met de stokken in de lucht zitten terwijl je op de band de drum hoort doorgaan.
• De zanger in dit filmpje is de drummer van Muse. Hij doet het playbacken best goed, maar je ziet aan hem dat ie de grootste lol heeft. Daarnaast speelt ie op de basgitaar, terwijl de eigenlijke zanger normaal gesproken leadgitaar speelt. Ik vind het ook grappig om te zien hoe hij speelt.
• Diegene die achter het keyboard staat is normaal gesproken de bassist, maar hij speelt nu leadguitar op de gitaar van de eigenlijke zanger.

Het leukste vind ik de lol die ze erin hebben en de Italianen die werkelijk geen idee hebben van de band die ze voor zich hebben staan. Ze kondigt hen ook aan als THE Muse, en het publiek gaat minstens twee keer klappen wanneer ze denken dat het nummer afgelopen is.

Het interview op het einde is ook erg grappig. Dom, de zanger in dit filmpje, heeft het de hele tijd over “our drummer Matt” (die dus eigenlijk de zanger is). Stomme Italianen ;-)