Ik moet nog echt wennen aan het idee dat ik vakantie heb. De afgelopen weken, misschien wel maanden, stonden helemaal in het teken van mijn studie, het halen van mijn bachelordiploma. En nu is het allemaal voorbij. Ik heb vakantie, negen weken lang. Vanochtend schoot ik een paar keer wakker met het idee dat ik mijn wekker niet had gezet, en dus veel te lang door zou slapen omdat ik natuurlijk van alles moest doen. Het duurde even voordat ik doorhad dat ik vakantie heb en dus even helemaal niets meer hoef te doen. Het is eigenlijk erg hoe zoiets in je ritme en lichaam gaat zitten.

Ook al heb ik het vakantie-idee nog niet helemaal door, ik had mijn vakantie niet beter kunnen inluiden dan hoe ik het dit weekend gedaan heb. Een hart in de keel, juichend, schreeuwend en vloekend bij de wedstrijd van Nederland. Met mn lieve vriendjes en vriendinnetjes picknicken in een overvol Westerpark terwijl op een paar meter afstand het concert van Faithless gaande was. We hebben gedanst, gelachen, de meest idiote plannen gemaakt, gepraat, de meest lekkere dingen gegeten en gedronken en ouderwets lol gehad. Al mn vingernagels compleet afgebeten, een paar keer bezweken aan een hartstilstand en het hele Leidseplein bij elkaar gegild tijdens de wedstrijd van Spanje tegen Paraguay. Heel impulsief besloten om om half een ‘s nachts de trein naar Utrecht te pakken en zo te belanden op een te gek hiphop/drum n bass/dubstep feestje in Tivoli. In plaats van doodmoe thuis op de bank te liggen impulsief besluiten om over twintig minuten de trein te pakken naar Rotterdam voor het Metropolis festival. Gedanst, gesprongen, gedronken en lol gehad met mn lief en een hele lieve vriend. Strompelend van vermoeidheid en pijn aan mn voeten naar huis om vervolgens in een deuk te liggen bij Buffy the Vampire Slayer.

Hoewel ik vannacht twaalf uur geslapen heb om alle vermoeidheid uit mijn lijf te drijven, had ik geen beter begin van de vakantie kunnen hebben. Als dit een voorbode is van hoe mijn hele vakantie gaat uitzien, dan kan ik me geen betere wensen :)

MORGEN :D

Alweer :) Na ze afgelopen november in Ahoy te hebben gezien, kocht ik kort daarna kaartjes voor het concert van Muse in het Goffertpark. Want hallo, beste liveband ter wereld en (samen met Placebo) mijn favoriete band. Kan ik niet missen. En dan blijkt Editors ook nog eens het voorprogramma te zijn. Ik bedoel maar. Kans nummer 2 voor die band om me enthousiast te krijgen voor hun liveshows want dat word ik niet zo. Helaas. Want ze maken best leuke liedjes.

En morgen is het dan eindelijk zo ver: na weken, maanden stuiteren ga ik morgen (helaas in de regen) dansen, zingen, springen en schreeuwen bij elk geweldig nummer dat Muse gaat produceren. Samen met mijn moeder, en drie lieve vriendjes. Maar helaas besloot de Fifa dat Nederland morgen ook moet voetballen, dus moet ik morgen eerst een paar uur in de kroeg doorbrengen (dat is niet zo erg) met geveinsd enthousiasme voor het Nederlands elftal (dat is wel erg). Ik zou zeggen: zondag kan ik – wederom – zielsgelukkig sterven :)

Pinkpop tijd! Voor de eerste keer in heel veel jaartjes ga ik niet drie dagen naar Pinkpop, maar slechts één dag (omdat ik de rest van de line-up stom vindt of pas geleden nog gezien heb. Ja ik ga naar teveel concerten). De zondag (eigenlijk dus de maandag, maar het is weer zo’n niet-Pinksteren-Pinkpop jaar). Meestal vind ik de maandag (of zondag dus) maar stom. Veel te druk, de beste bands zijn dan meestal al geweest en het is de laatste dag. Maar dit jaar niet. Want dit jaar staat The Prodigy er. En gaan we dus twee uur lang in de modder (want de weersvoorspellingen wens je je ergste vijand nog niet toe) dansen. Tot we er bij neervallen. Liever niet in de modder.

Waarschijnlijk wordt dit mijn laatste jaar Pinkpop. Heb ik uit betrouwbare bron vernomen. Het schijnt namelijk dat als je eenmaal naar Lowlands bent geweest, je niet meer naar Pinkpop wilt. En dit jaar ga ik voor de eerste keer naar Lowlands (met Queens of the Stone Age, ik zou daar gelukkig sterven). Dus waarschijnlijk ga ik volgend jaar niet meer. En daarom – regen of geen regen – ga ik dit jaar al feestend en dansend afscheid nemen van Pinkpop. Landgraaf, here I come!