Alweer :) Na ze afgelopen november in Ahoy te hebben gezien, kocht ik kort daarna kaartjes voor het concert van Muse in het Goffertpark. Want hallo, beste liveband ter wereld en (samen met Placebo) mijn favoriete band. Kan ik niet missen. En dan blijkt Editors ook nog eens het voorprogramma te zijn. Ik bedoel maar. Kans nummer 2 voor die band om me enthousiast te krijgen voor hun liveshows want dat word ik niet zo. Helaas. Want ze maken best leuke liedjes.

En morgen is het dan eindelijk zo ver: na weken, maanden stuiteren ga ik morgen (helaas in de regen) dansen, zingen, springen en schreeuwen bij elk geweldig nummer dat Muse gaat produceren. Samen met mijn moeder, en drie lieve vriendjes. Maar helaas besloot de Fifa dat Nederland morgen ook moet voetballen, dus moet ik morgen eerst een paar uur in de kroeg doorbrengen (dat is niet zo erg) met geveinsd enthousiasme voor het Nederlands elftal (dat is wel erg). Ik zou zeggen: zondag kan ik – wederom – zielsgelukkig sterven :)

Het is vandaag Star Wars Day. Niet dat ik echt iets heb met Star Wars, maar ik vond dat ik het toch even moest melden. Omdat de bijbehorende slogan (zie titel) zo ontzettend grappig is. Niet omdat ik Star Wars zo leuk vind. Ik heb mijn best gedaan hoor maar na de zoveelste intergalactische strijder en geneuzel over een republiek ben ik er maar mee opgehouden. Ik denk dat ik gewoon niet de intelligentie bezit om De eerste drie (sorry fans, de laatste drie, in ieder geval, de hippe varianten) keek ik – onder het mom van: ik ben een echte Star Wars fan – omdat Ewan McGregor (mijn held) er in speelt. In een waardeloze rol overigens.

De laatste drie (of de eerste drie) keek ik omdat vriendin J. en ik vonden dat we die moesten zien. We worstelden ons door nummer vier en vijf heen omdat we vonden dat we toch minstens één keer de wereldberoemde zin “Luke, I’m your father” wilden horen. De zin waarvan wij begrepen hadden dat die in deel zes zat. Niet dus. Blijkt ons hijgende masker dat in de vijfde film al te zeggen. Dag magie. En deel zes heb ik dus nooit gezien.

En dat zal voorlopig ook niet gebeuren want morgen vindt mijn Bevrijdingspop-ontmaagding plaats (het is minder spannend dan het klinkt) en dan zitten we weer in tentamenstress. May the force be with me.

Het is vandaag inderdaad geen vrijdag, en dus geen Music Friday. Maar dit nummer, en vooral deze videoclip, verdient een apart plekje op mijn weblog. Toen ik dinsdagochtend wakker werkt, hadden een stuk of vijf vrienden al een link naar het nieuwe nummer Born Free van M.I.A. op Facebook geplaatst. Ik ken M.I.A. met van van dit nummer dat moeilijk uit je hoofd te krijgen is vanwege al die catchy kassa-geluidjes.

Maar sinds vorige week kent iedereen M.I.A. De videoclip behorende bij haar nieuwe nummer is van youtube verwijderd, en iedereen die de clip gezien heeft, kan wel raden waarom. Aangezien Youtube een Amerikaans bedrijf is, en de Amerikanen nogal – hoe ga ik dit netjes zeggen? – gevoelig zijn, is het niet verwonderlijk dat een clip als deze verwijderd is. Want hij is heftig en schokkend. Schokkender dan een gemiddelde horror- of actiefilm en zeker niet geschikt om te kijken tijdens je ontbijt (die fout maakte ik wel).

Ik ben fan en vind dat iedereen deze clip moet zien. Ik vind het nummer zelf niet eens heel speciaal en als deze clip er niet bij had gezeten had ik er waarschijnlijk nooit van gehoord of niet bewust naar geluisterd. Maar deze clip is zo’n ultiem politiek statement, zo ontzettend goed geregisseerd en hij grijpt je meteen naar de keel. Vandaar dat ik hem nu op mijn weblog zet: hulde aan M.I.A. (die zelf een politiek vluchteling is en waarmee het hoe en waarom van de clip meteen meer verklaard wordt) en Romain Gavras!

Waarschuwing: ik kan veel dingen hebben, maar van deze clip was ik ook redelijk in shock. Hij is heftig, en zeker niet geschikt om te kijken met kinderen of als je net aan het eten bent . Er worden mensen (kinderen!) nogal expliciet in vermoord en er zit nogal wat nudity in. Je bent gewaarschuwd!