Mijn tentamen vandaag ging niet helemaal zo gepland. Ik was doodmoe wat ervoor zorgde dat mijn hoofd vol watten zat en niet vol met nuttige informatie. Ik had barstende hoofdpijn waardoor ik soms zo scheel keek dat ik de teksten niet kon lezen en halverwege kreeg ik ook nog een koortsaanval. Dus heb ik de rest van de dag in bed gelegen met mn hoofd onder de dekens, en heerlijk geslapen. Gelukkig is mijn gemiddelde hoog, maar het tentamen is echt niet goed gegaan. Maar ach, daar hebben ze herkansingen voor uitgevonden.

De foto hierboven heb ik afgelopen zomer gemaakt in Park Güell in Barcelona toen ik drie weken op backpack-trip was in Spanje. Ik wist het daarvoor al, maar daarna nog meer: ik ben verliefd op Barcelona, en niet zo’n klein beetje. Ik vind die stad zo mooi, zo magisch en ik voel me er helemaal thuis. Ik denk nog steeds dat er een hele grote kans is dat ik ooit daar ga wonen. De sfeer, de mensen, het strand, de gebouwen… alles vind ik fantastisch daar.

Zoals jullie misschien wel weten heb ik de afgelopen maanden best wel wat stress te verduren gehad: het verbreken van mn relatie, onverklaarbaar ziek zijn, veel werken, vakken die ik niet haalde, een scriptie die ik moest schrijven en op een bepaalde manier toch een heel nieuw leven opbouwen. Nu heb ik echt hele lieve vrienden en vriendinnetjes die er altijd voor me zijn, maar het leek me ook zo heerlijk om even helemaal tot rust te komen. En wat is een beter moment dan de week nadat ik mijn tentamen en scriptie afgerond heb en ik een week vakantie heb bij mn studie?

Dus heb ik drie weken geleden heel impulsief een ticket naar Barcelona geboekt, boekte ik vorige week mijn hostel en vlieg ik zondagochtend om 8.50 naar Barcelona om daar vier dagen – all by myself – te genieten van de geweldige stad, mensen te ontmoeten, eindelijk weer eens boek te lezen (hopelijk in het zonnetje in Park Güell) en eindelijk eens naar Montjuïc te gaan. Maar vooral, wil ik even lekker alleen zijn, even lekker tot mezelf komen en gewoon genieten van de rust en alle stress van de afgelopen maanden er vanaf gooien. Ik heb er zo’n zin in :)

Deze man verdient een standbeeld. Een tempel. Een sekte. Whatever. En als iemand het niet snel gaat oprichten, dan doe ik het wel. Want ik aanbid hem. En niet zo’n klein beetje ook. Ik hou heel erg van fotografie en heb mn museumjaarkaart alleen maar gekocht zodat ik vaak naar FOAM in Amsterdam kan gaan (blijkt dat je bijna voor elke tentoonstelling nog extra moet betalen, beetje jammer). Richard Avedon is mijn held. Ik kwijl op de foto’s van Patty. Van Diana. Van Judith. Van Kim. Ik houd nogal van foto’s dus.

Mijn nieuwste obsessie is dus The Sartorialist. Ik weet het, zijn weblog bestaat al heel lang en zoals met alle leuke dingen (bijvoorbeeld The XX) loop ik hopeloos achter met dingen ontdekken. Maar toch. Stiekem verschijnt er een gelukzalige glimlach op mijn mond wanneer ik een nieuwe post in mn feedreader zie staan. En een nieuwe post betekent weer kwijlen op zijn fotografiekunsten en op de hippe mensen die hij op de foto zet. Ik weet niet hoe de lieve man het doet, maar hij weet mensen zo mooi en zo ongedwongen te portretteren. Het is jaloersmakend.

En aangezien ik niet de illusie heb, dat ik ooit door hem gefotografeerd word, ga ik gewoon verder met me vergapen aan zijn foto’s. Al zou ik die tijd natuurlijk kunnen besteden aan het shoppen van hippe kleding en heel ongedwongen-casual door de straten van New York flaneren. Zou kunnen. Maar, tot de tijd dat ik opeens heel hip word, houd ik het maar gewoon bij foto’s kijken en hopen dat ie ooit een expositie in FOAM houdt.

© The Sartorialist

Soms hoor je op een onverwacht moment een heel mooi liedje. Zo ook donderdagavond. Met zn vijven zaten we op elkaar gepakt in een Peugeot 30-nogwattes (nou ja, ik had eigenlijk veel ruimte, maar de mensen op de achterbank hadden mensen het zwaar). Onder het genot van *doink doink doink* – muziek gleden we in het donker over de snelweg van Rotterdam naar Haarlem. Een paar uur ervoor hadden we staan genieten van Placebo in Ahoy, wat een fenomenaal concert was.

Ik word altijd een beetje melancholisch van in het donker in een auto zitten. Ik kan me uren vermaken met heel stil zijn, naar buiten staren en nadenken. Ik denk dat ik dat heb overgehouden aan de tijd dat ik met N. meeging met de vrachtwagen, toen hij nog vrachtwagenchauffeur was. Uren per dag zat ik in die auto, waarvan heel veel avonduren en ’s nachts en na een tijdje raak je wel met elkaar uitgepraat. Dan staarde ik naar buiten, naar de lichtjes, vroeg me af waar de mensen in de auto’s naar toe gingen en dacht na over de dingen die ik wilde gaan doen.

Zo ook donderdagavond. Ik kreeg al vreemde blikken omdat ik erg stil was, maar dat is nou eenmaal wat autorijden in het donker met me doet. Ik kreeg een smsje van vriend K: “Placebo is nu live op 3FM”. De *doink doink doink* muziek werd afgezet, 3FM werd opgezet maar we waren al te laat. 3FM bleef even opstaan en toen kwam opeens dit nummer langs. Placebo bezorgde me kippenvel, want Placebo is gewoon fantastisch. Dit nummer bezorgde me nog meer kippenvel. Het paste perfect bij het moment, de tekst is prachtig en alles kwam even samen. En dat zorgt voor de mooiste nummers.