Als kind hield ik al ontzettend veel van lezen. Op de kleuterschool las ik mijn klasgenootjes voor uit een boek over een konijn dat naar de dokter gaat, en hoe uitgebreid mijn abonnement ook was, mijn moeder moest vrijwel elke week met mij terug naar de bibliotheek voor nieuwe boeken. Ik lees in de trein, tussen colleges, in het park en voordat ik ga slapen. Maar sinds ik rechten studeer, merk ik dat ik steeds minder ben gaan lezen. Elke week moeten we heel veel juridische documenten en boeken lees, en ik neig steeds meer naar een luchtig tijdschrift in mijn vrije tijd dan naar een zwaar boek. Ik vind het zonde want lezen kan zo heerlijk zijn, maar door mijn studie is de zin in lezen een beetje weggegaan.

Zoals ik al een tijdje geleden geschreven heb, lijd ik ook aan stress en zeker nu het einde van mijn studiejaar nadert. Ik heb nog één heel belangrijk tentamen te gaan dat ik moet halen, en daarna heb ik eindelijk vakantie. Hoewel ik tienduizend leuke dingen kan bedenken die ik dan kan gaan doen en ook ga doen, ga ik eerst weer eens beginnen met lezen. Ik heb zoveel goede boeken in mijn kast staan, waar ik nog nooit aan begonnen ben. Zeker nu ik de laatste weken vrijwel elke nacht slecht slaap en vreemde dromen heb, laat ik de zwaardere boeken aan de kant liggen, en vermaak ik me voor het slapen gaan met trash als de Cosmopolitan, de Marie Claire en de Grazia. Ik duim voor goed weer, want ik kijk ontzettend uit naar een heerlijke dag in het park (of de tuin van mijn moeder) met eindelijk weer eens een goed boek om me in te verliezen!

En dit wordt dan mijn keuze-leeslijst voor de zomer:

Jonathan Littell – De Welwillenden
Dit boek staat bovenaan mijn lijst. Het staat al anderhalf jaar in mijn boekenkast, maar uitgezonderd het vluchtig lezen van een paar pagina’s ben ik er nooit echt in begonnen. Het boek gaat over de SS en is daarmee hele zware kost. Perfect om mezelf in te verliezen tijdens een dagje in de tuin, maar niet om vluchtig tussen colleges, tijdens treinreizen en voor het slapen gaan te lezen.

Carlos Ruiz Zafon – Het Spel van de Engel
Een boek dat over Barcelona gaat, heeft meteen mijn aandacht. Uiteraard heb ik De Schaduw van de Wind gelezen (al wil ik die deze zomer ook nog wel eens lezen), en ik ben ook in Het Spel van de Engel begonnen, maar omdat het zo’n dik boek is, nam ik het steeds minder mee onderweg, en uiteindelijk ben ik er in gestopt.

Lewis Caroll – Alice in Wonderland (en Through the Looking Glass)
Ik heb de tekenfilm Alice in Wonderland nog nooit gezien. Wanneer mensen het over The Mad Hatter hebben of ‘The Teaparty’ heb ik geen idee waar ze het over hebben. En dus kocht ik vorig jaar het boek Alice in Wonderland. Om het vervolgens nooit te lezen. Vanavond keek ik Tim Burton’s Alice in Wonderland en hoewel ik niet echt onder de indruk was van de film, ben ik nu toch wel heel benieuwd naar de boeken.

Dit zijn de drie (vier) boeken die ik deze zomer zeker wil lezen. En mocht ik nu nog tijd over hebben? Dan liggen er ook nog twee boeken van Ira Levin, de vijf boeken van The Hitchiker’s Guide to the Galaxy, Emma van Jane Austen en Gekweld van Chuck Palahniuk te wachten. En mocht ik dan nog tijd over hebben, dan kan ik altijd nog poging nummer zoveel wagen in zo’n Stieg Larsson boek, want er moet toch iets leuks aan zijn aangezien zoveel mensen hysterisch ervan worden?

Als klein meisje hield ik van schrijven. Een tijdje geleden ging ik op zoek naar mijn oude schriften vol verhalen. Vol stonden ze met ideeën over boeken. Want ik ging namelijk een boek schrijven. Net zoals Carry Slee en de zogenaamd door mij bedachte verhaallijnen waren dan ook directe kopieën van boeken van haar (het begrip copyright was me toentertijd nog vreemd). Met in mijn ogen hippe tieners, die gevatte conversaties hielden. Jammer dat ik zelf niet echt gevat was, en dus ook geen gevatte conversaties kon beschrijven. Dat was het einde van mijn schrijverscarrière. Wat boeken betrof dan. In gedichten was ik trouwens ook niet sterk. Wat regels onder elkaar, eindigend op geforceerde woorden, want in mijn ogen was een gedicht pas een gedicht als het rijmde. Geforceerd of niet. Einde dichterscarrière. Gelukkig kwam ik daar al vrij snel achter, zodat ik niet eindige als een hopeloos, eeuwig trachtende, liters koffie op een Amsterdamse zolderkamer, geforceerde hippe, net-niet schrijver. Of als Saskia Noort. Die moet ook maar eens snappen dat haar boeken waardeloos zijn. Maar dat is een ander verhaal.

Verhaaltjes schrijven kon ik wel. Zolang ik niet de intentie had om er een boek van te maken. Op mijn zevende (of ergens rond die leeftijd) deed ik mee aan een verhalenwedstrijd van een zwembad. Toen nog geheel politiek correct (iets dat tegenwoordig ver te zoeken is bij mij), schreef ik een verhaal over racisme. Over een zwart meisje dat gepest werd door een blank meisje, maar dat blanke meisje wel redde toen zij bijna verdronk. Hele utopisch. En politiek verantwoord. En ik won. Iets. Wat weet ik eigenlijk niet, maar het was in ieder geval niet de eerste prijs. Die werd gewonnen door een meisje dat een verhaal met hoofdstukken had geschreven. Uitsloofster. Feit is wel dat ik met een foto in de krant stond en even heel beroemd was in Heerlen en omstreken.

Verhaaltjes schrijf ik al lang niet meer, maar schrijven an sich vind ik wel nog steeds leuk. Een docent kon mij niet gelukkiger maken dan met het moeten schrijven van het zoveelste werkstuk, sinds mijn vijftiende heb ik een weblog en tegenwoordig schrijf ik ook stukjes voor verschillende websites. Ik beleef iets vaak terwijl de woorden zich in mijn hoofd vormen. Hoe ik iets op papier kan brengen, of – kleiner gedacht – hoe ik iets in een leuke vorm op Twitter kan gooien. Als ik een recensie over een concert moet schrijven, schrijf ik de recensie tijdens het concert al in mijn hoofd. En gelukkig heb ik een extreem goed geheugen.

Ik vind schrijven fantastisch om te doen, en sla mezelf nog steeds voor mijn hoofd dat ik rechten ben gaan studeren. Ik heb begrepen dat ik een vrije leuke schrijfstijl heb, ik krijg er vaak complimentjes over maar ik ben nog lang niet waar ik wil zijn. En daar gaat deze blog eigenlijk over. Over de mensen die echt goed zijn. Die iets op een dergelijke manier kunnen opschrijven dat ik minutenlang met open mond naar mijn scherm zit te staren. Dat de slechtste eigenschap der eigenschappen opborrelt: jaloezie. Want ik wil ook zo kunnen schrijven. Met zo’n talent, met zo’n woordkennis, met zo’n humor, met zo’n stijl…

En daarom: de mensen die mij ontzettend jaloers maken, die mij inspireren en die mij blij maken. De mensen die voor mij de helden van de weblogwereld zijn :)
(ook al is een van de helden pas twee dagen geleden met zijn weblog begonnen)

De lucht ruikt weer naar lente, ‘s ochtends word ik gewekt door heel veel zonnestralen in mijn huis, de verwarming hoeft niet meer aan en het is 21 maart geweest. Lente dus. En dus: terrasjes met vriendinnetjes, zonnebril op, met zonder jas naar buiten, in een tshirt in het park liggen met mn gezicht in de zon, knalroze schoenen aan, zomerjurkjes, ‘s avonds laat door Amsterdam lopen en het niet koud hebben, kriebels in de buik, bloemen overal, picknicken in het park, felgekleurde tshirtjes kopen, poffertjes eten in het park, vruchtensapjes drinken, bijna jarig zijn en vrolijk zijn. Ik hou van de lente :)