Je hebt van die momenten dat je niet zo lekker in je vel zit. Dat de dingen niet zo lekker gaan, en gewoon niet gaan zoals je zou willen. Die momenten heb ik ook. De laatste tijd soms iets vaker, maar ik heb dan ook een talent voor het belanden in absurde situaties. Ik denk dat er een magneet in mijn lijf zit voor verkeerde situaties. Altijd fijn.

Maar goed, op die momenten is het fijn als je niet alleen bent. Dat je een hele lieve vriend hebt die je bemoedigende knuffels geeft tijdens een avondje uit. Dat je een andere hele lieve vriend heb die bemoedigende smsjes stuurt terwijl hij eigenlijk op een snowboard zou moeten staan. Dat Inge er is die je van de bank afpraat voor een avondje met Bailey’s, veel mooie mannen, vrouwenseries en airhockey. Dat je een vriendinnetje hebt dat bemoedigende en wijze berichtjes stuurt.

En dan is er Fleur. Lieve, lieve Fleur die urenlang msngesprekken met me voert. Over serieuze dingen, dingen waar ik mee zit, maar ook over de meest absurde dingen (als curling, maar dan niet echt, reclames op RTL5) en die gesprekken duren tot diep in de nacht. Hoe slecht ik me ook voel, na een half uur met Fleur op msn, hang ik langs mn bureau van het lachen. Fleur is lief, ik ben heel blij dat ik haar heb leren kennen. Maar vandaag, vandaag was het toppunt van liefheid. Fleur heeft namelijk een blogje voor mij geschreven en ik moest huilen. Maar deze keer niet van verdriet.

Oehoehoehoe.
(Titel dient gelezen te worden op de melodie van Kaiser Chiefs’ Ruby.)

Ik houd dus van Sanne.
Dat wisten jullie al. Sanne komt uit Limburg en ik adoreer Limburg. Geen idee waarom, maar iedere keer als ik er ben, voel ik mij daar prettig. Ik heb mij dus twee keer ongelooflijk gelukkig gevoeld, daar. Een keer was ik er zodanig in mijn noppen dat ik er konijnenoren van opzette. Iets met carnaval. Een andere keer keek ik zwijgend naar het landschap. Met een tevreden zucht verliet ik de provincie weer.

Enfin.
Zonder er een klucht van te maken: Sanne mag best eens in de zon gezet worden. Ik zeg expres geen zonnetje, want dat maakt het zo cliché. Daar zal ze dan vervolgens hartelijk om moeten lachen, maar dit is has’ke serieus. Sanne is vaak de stuiterbal voor anderen: altijd vrolijk, boordevol energie en er is geen moment dat ze niet met een luisterend oor klaarstaat. Of om je moet lachen. Of met jou momenten van plaatsvervangende schaamte beleeft. Of komt met muziektips. Of vraagt wanneer ‘we’ elkaar weer eens zien. Of een bijster briljante grap maakt waar je dan na drie dagen nog om nahikt. Soms zou ik haar dit extra duidelijk willen maken, zodat ze, als ze een mindere dag heeft, ziet dat ze het uitstekend rooit met een prachtmens: zichzelf.

Met omhelzingen,

Willie.

…op deze zaterdagavond. Niels en ik zijn uit elkaar. Ik ben vrij openhartig op mijn blog maar uit respect voor Niels wilde ik er niet heel diep op ingaan. Maar aangezien het mensen opviel dat ik niet meer over Niels sprak en zijn naam uit het introstukje op mn weblog verdwenen was, heb ik beslotsn er toch een kort stukje erover schrijven.

We waren bijna vier jaar samen, hebben het heel fijn samen gehad maar twee weken geleden heb ik er een punt achter gezet omdat het voor mij niet meer goed voelde. Het was misschien wel het moeilijkste besluit wat ik ooit heb moeten maken, maar misschien wel een van de beste die ik ooit genomen heb. Een relatie werkte voor mij op dit moment gewoon niet meer en er komt een punt dat je dat niet meer kunt ontkennen, hoe rot dat ook is.

Afgelopen donderdag en vrijdag heb ik met Niels doorgebracht omdat we beiden voor hetzelfde symposium waren uitgenodigd. We hebben hele fijne gesprekken gehad en alles uitgesproken. Hij is nog steeds mijn maatje maar beiden zijn we het er over eens dat een relatie op dit moment gewoon niet werkt tussen ons. En doorgaan zou alleen maar tot een situatie leiden waarin we elkaar uiteindelijk zouden gaan haten.

Ik voel me vrij, fijn en ontzettend gelukkig nu. Ik vind het heel jammer dat dat voor mij niet samen met Niels kon, maar ik ben ontzettend blij dat we alles uitgesproken hebben. He’ll always be in my heart.

Er zijn van die films die niet heel bekend zijn. Die geen kaskrakers zijn geworden. Die niet vol humor zitten. Of vol met explosies of gestoorde moordenaars. Die niet bijster snel gaan. Of spectaculair zijn. Maar die films… dat zijn vaak de juweeltjes. Films waarvan je denkt dat ze niet echt leuk zijn, maar die je daarna nooit meer zult vergeten. Omdat ze je laten huilen. En lachen. Omdat ze je het gevoel geven dat je ook op die plek wilt zijn. Dat je ook zo wilt zijn, zo wilt praten, zo wilt denken, zo wilt liefhebben. En dat zijn de films die gekoesterd moeten worden.