Onderstaand lijstje kwam ik tegen op de weblog van Nenz. En een beetje op die van Des. Nu ben ik dus weer in de lijstjes. Ik maak sowieso heel veel lijstjes van dingen die ik nog voor mn studie moet doen of moet kopen, maar nu ben ik ook weer aan onzinnige lijstjes begonnen als ‘Films waarvan ik wilde dat ik ze nooit had gezien’, getuige mijn Listography. En nu mijn hoofd toch aan niets anders kan denken dan boeken, tentamens, mensenrechten en het drama dat die drie dingen samen vormen, is een lijstje op mijn blog mooi tijdverdrijf.

1. Favorite hobby?

via georgeisbulb
Schrijven. Ook al doe ik het veel te weinig, schrijven is toch mijn meest favoriete bezigheid die je een hobby kunt noemen. Wijntjes drinken, naar concerten gaan, sigaretjes roken, geweldige avonden met vrienden en stappen tot diep in de nacht kun je volgens mij niet echt een hobby noemen he? Nee he? Nee. Dus is schrijven mijn favoriete hobby. En baal ik dat ik mijn oude typmachine niet meer heb.

2. Favorite tv show?

via weheartit
Hoewel ik echt heel veel series kijk, en heel veel series leuk vind (o.a. Californication, Family Guy en Top Gear), blijft Gossip Girl toch wel bovenaan staan. Ik weet niet eens wat ik nou precies leuk vind aan de serie (ik vermoed de zwarte humor), maar verslaafd ben ik wel. Zo erg dat ik ruim een dag van slag ben geweest na het einde van seizoen 3. Ik bedoel maar.

3. Favorite restaurant food?

via lunaanette
Sushi! Eigenlijk vind ik tapas lekkerder, maar dan wel in Spanje want hier in Nederland zijn maar weinig echt goede tapas restaurants. En dus ga ik voor sushi als favoriet restaurant eten in Nederland. Ik eet er altijd veel te veel van omdat ik mezelf voor houd dat het heel erg gezond is. As if.

4. Favorite thing to shop for?

via burcumbaygut
Eigenlijk haat ik winkelen. Tenzij het op maandagmiddag is. Of een andere dag dat er vrijwel geen mensen op straat te vinden zijn. Ik vind het verschrikkelijk om kleding te passen, heb er meestal na twee kledingstukken wel weer genoeg van. Schoenen kopen vind ik misschien nog wel een grotere ramp. Kadootjes voor andere mensen kopen, vind ik wel ontzettend leuk, maar het allerliefste koop ik boeken. Ik doe oogkleppen op zodra ik langs Waterstone’s in Amsterdam loop, anders ben ik weer een paar uur en heel veel euro’s kwijt.

5. Favorite animal?

via blackkittenclan
Dit spreekt toch voor zich? ♥

6. Favorite song?

7. Favorite word?

via weheartit
Vlinder. Butterfly. Papillon. Mariposa. Farfalla. Perhonen. In zoveel talen is het woord voor vlinder een ontzettend mooi woord. Ik vind niet alleen vlinders op zich mooi, maar ook het woord vlinder vind ik prachtig. Eén van de mooiste woorden uit de Nederlandse taal. En het is niet voor niets dat ik een tattoo met vlinders heb :)

8. Recent favorite youtube video?

9. Favorite movie?

via weheartit
American Psycho. Die film staat echt met stip op nummer één. Ik kan er letterlijk uit quoten en het is echt de leukste en beste film die ik ooit gezien heb. En dat voor een boekverfilming. De film is aan de ene kant hilarisch, en aan de andere kant is het ook een aanklacht tegen de maatschappij, dat de film meteen meer diepgang geeft. En ze hadden geen betere acteur kunnen casten dan Christian Bale. Mijn held ♥

10. Favorite childhood memory?

via lostcake

Urenlang kaartspelletjes spelen met mijn oma, mijn moeder en/of mijn tante. Of soms met de hele familie. Op een vrijdagavond tot diep in de nacht, buiten in de tuin of gewoon overdag als we onverwachts langskwamen. We dachten diep na over onze kaarten, we lachten om mn oma en haar ingewikkelde handconstructies waardoor we altijd wisten welke kaart ze had, en we speelden voor geld. Mijn oma tenminste. Ze gaf me geld als ik won, en als ik won, hoefde ze niets. Ik weet in ieder geval wat ik deze zomer ga doen als ik weer in Limburg ben :)

“It’s times like these you learn to live again
It’s times like these you give and give again
It’s times like these you learn to love again
It’s times like these time and time again”

Deze lyrics uit het nummer Times Like These van Foo Fighters plaatste ik eind 2009 in mijn jaaroverzicht. Ik schreef over hoe geweldig ik mijn drukke leven vond, en dat ik in de tijd die er aan vooraf ging weer opnieuw leerde leven.

Dat drukke leventje is alweer een tijdje voorbij. Ik viel regelmatig flauw, stortte in en zat gedwongen een tijdje thuis. In overleg met mijn baas besloot ik op de stappen met mijn baan (twintig uur per week, naast mijn studie), ik zette mijn studie op een heel laag pitje, stapte uit mijn drukke sociale leven en ging niet meer stappen. Ik was moe, doodmoe. Ik sliep ‘s nachts niet meer, maakte me zorgen om van alles en nog wat en zag het niet meer zitten. Een 23-jarige die op het punt van instorten staat vanwege een beetje stress, dat kan toch niet? Dat hield ik mezelf voor.

Toen ging ik nadenken. Mijn leven was druk en vol. Ik had het naar mn zin, daar was geen twijfel over mogelijk, maar doordeweeks overleven op vijf a zes uur slaap, ongezond eten (als ik al at), een pakje sigaretten per dag en dan in het weekend geen rust nemen maar elke dag studeren en elke nacht stappen tot een uurtje of vijf… Dat kan geen enkel lichaam voor altijd volhouden, en dat van mij zeker niet. Het is al niet de sterkste.

Ik zat dus thuis maar begon langzaam alles weer te waarderen. Middagjes in het park met vrienden, op het terras kunnen zitten met een lief vriendinnetje, tijd hebben om gewoon weer een dagje thuis te hangen en series te kijken. In alle rust boodschappen kunnen doen en een beetje door de stad slenteren. Ik ruimde mijn huis eens goed op en daarmee mijn hoofd. Ik zette het huis vol met bloemen, genoot van de zon en begon langzaam mijn leven weer een beetje op te pakken.

Mijn moeder stelde voor dat ik een tijdje naar Limburg kwam. Voor de rust en vanwege mijn tentamens. Dat laatste leverde natuurlijk weer flink stress op. Ik stapte in de trein met een tas vol boeken en bracht ruim een week bij mijn ouders door. Dat heeft me zoveel goed gedaan. Het klinkt ontzettend verwend maar bij mijn moeder hoefde ik niks, behalve te studeren. Zij deed boodschappen, zij kookte en zorgde voor hapjes als ik ‘s avonds om half twaalf nog te studeren. Zij zorgde voor me, met als resultaat dat ik ontzettend fijn en rustig voor mijn tentamens kon studeren (en minstens tien kilo ben aangekomen, maar dat terzijde). Zij regelde zelfs bijles voor me. Het resultaat was dat ik nu met een ontzettend goed gevoel twee van de belangrijkste tentamens van mn studie heb gemaakt. Ik had geen afleiding van vrienden en fijne concerten in Patronaat, ik studeerde hele dag door, maar ik had geen stress.

Volgens mijn moeder begon ik langzaam weer op te knappen, en ik voel me ook weer stukken beter. Geen stress, tijd om over dingen na te denken en tijd om in dingen te steken die belangrijk voor me zijn. En om dan zaterdagavond heerlijk met je beste vriend bardienst te draaien in Patronaat, vervolgens met al je liefste vriendjes een geweldige avond en nacht te beleven in Patronaat (zonder doodziek om te vallen) en dan ook nog van sommigen te horen dat ze me stiekem een beetje gemist hebben maar wel ontzettend trots op me zijn… Ik begin weer blij te worden met mn leven. In times like these you really learn to live again.

Die week rust was best leuk. Maar ik ben niet iemand om stil te zitten. Ik kan niet in bed gaan liggen en uren lezen. En lezen was sowieso geen optie met mijn hoofd. Ik kan ook niet een hele avond stilletjes tv kijken. Tenzij ik leuk gezelschap heb. In mijn eentje? A no-go. Mensen raden me aan om een stuk te gaan wandelen, een stuk te gaan fietsen. Het lijkt me verschrikkelijk. Wat dat betreft ben ik echt een meisje van de MTV-generatie. Ik heb continu prikkels nodig. Rust nemen zit er niet in. Doorgaan en doorgaan, en het liefst drie dingen tegelijk. Niet nadenken, niet zeuren maar doen. Impulsiviteit is één van de karaktereigenschappen die bij mij het sterkst naar voren komt. Of dat iets positiefs is? Ik weet het niet. Wil ik iets? Dan doe ik het. Gaat het eigenlijk niet? Nou ik zorg wel dat het gaat. Ik denk niet teveel na, ik pieker niet teveel.

En nu zit ik thuis. Omdat ik te hard ging. Omdat ik de – in mijn ogen – fouten uit het verleden niet nog een keer wilde maken, en daarom alles anders ging doen. Ik ging niet meer thuiszitten, ik ging niet meer zeggen: “Hm daar word ik moe van.” Nee, ik ging ervoor. Tweehonderd procent. Ik heb niet de tijd genomen om dingen te verwerken. Nee, ik heb mijn leven honderdtachtig graden omgegooid, de dingen gedaan die ik wilde doen of waarvan ik dacht dat ze bij het leven van een 23-jarige hoorde. Van een meisje dat vrijwel nooit ging stappen, werd ik een meisje dat twee, liefst drie avonden per week ging stappen. Ik leerde hele fijne mensen kensen, die ik het liefst allemaal zo vaak mogelijk wilde zien. En dat deed ik dus. Ik nam een baan aan van twintig uur per week naast mijn fulltime studie, zonder erbij na te denken of ik het wel kon. Daarnaast werkte ik nog bij Patronaat, schreef ik voor wat websites en deed ik nog andere dingen. Moe? Jammer dan. Doorgaan zou ik.

Ik heb de tekenen genegeerd. Ja, ik viel wel eens flauw. Ach, er heeft vast iemand drugs in mijn drankje gedaan. Ja, ik had een periode dat ik zo moe was dat ik achter mijn computer in slaap viel. Zal wel bloedarmoede zijn. Mijn ouders in Limburg bezoeken? Geen tijd. Een avondje thuis zitten? Onmogelijk, ik had weken dat ik geen enkele avond thuis was. En ik ging maar door want ik moest en zou bewijzen dat ik alles kon, en het liefst nog zo goed mogelijk ook. Ik at vrijwel niet meer thuis maar leefde op stationseten. Ik ging van een lichte roker naar iemand die een pakje per dag rookte. Mensen die de opmerking maakte dat ik wel erg veel deed, negeerde ik. Want hey, ik ben 23 en iemand van 23 moet deze dingen kunnen.

En nu zit ik dus thuis. Met het advies van de dokter om vooral flink rust te nemen, niet meer te werken, niet meer te gaan stappen en vooral veel te slapen. Dat is vervelend. Niet zozeer het thuis zitten, want ik besef nu hoe fijn het is om gewoon tijd te kunnen nemen om mijn huiswerk te maken en om zonder schuldgevoelens of stress een film te kijken. Maar ik moet nu ook accepteren dat ik te hard ben gegaan, ik niet alles kan doen wat ik wil en ik me niet moet vergelijken met anderen. Ik moet accepteren dat ik dingen misschien nog niet helemaal verwerkt heb, ik moet nadenken over mezelf en over hoe mijn leven er over een tijdje weer gaat uitzien. En voor iemand als ik is dat echt niet gemakkelijk.