Sanne (1986), vrolijk en naïef en danst door het leven. Geboren in Limburg, woont in Haarlem en studeert in Rotterdam. Doet iets met wetten en verzekeringen. Droomt van verre oorden, een leven als journalist en een groot huis met inloopkast en wanden vol boeken, maar heeft voorlopig geen van allen. Doet veel pogingen om cultureel verantwoord te zijn, maar slaagt daar niet altijd in. Schijnt one-of-the-guys te zijn. Kan letterlijk quoten uit Superbad en American Psycho. Heeft Pink Floyd All Stars. Gelooft dat de goden soms best met haar zijn, maar is wel overtuigd atheïst. Geliefd door velen, gehaat door powerfeministen. Heeft nog nooit Bambi gezien. Rookt, drinkt, heeft een tattoo en vier piercings en is daarmee bijna een rock 'n roll chick. Haar iPod speelt continu Queen, Pink Floyd, Muse en Placebo. Heeft een voorliefde voor rokende mannen met All-Stars, een basgitaar en een tattoo op hun arm. Houdt zichzelf voor dat ze ooit gaat emigreren naar Barcelona. Verslaafd aan pepernoten. Sarcast pur-sang, om te kopen met Amaretto en zo lomp dat een straatverbod wenselijk zou zijn. 25 februari 2010 | Liefde en Persoonlijk
Je hebt van die momenten dat je niet zo lekker in je vel zit. Dat de dingen niet zo lekker gaan, en gewoon niet gaan zoals je zou willen. Die momenten heb ik ook. De laatste tijd soms iets vaker, maar ik heb dan ook een talent voor het belanden in absurde situaties. Ik denk dat er een magneet in mijn lijf zit voor verkeerde situaties. Altijd fijn.
Maar goed, op die momenten is het fijn als je niet alleen bent. Dat je een hele lieve vriend hebt die je bemoedigende knuffels geeft tijdens een avondje uit. Dat je een andere hele lieve vriend heb die bemoedigende smsjes stuurt terwijl hij eigenlijk op een snowboard zou moeten staan. Dat Inge er is die je van de bank afpraat voor een avondje met Bailey’s, veel mooie mannen, vrouwenseries en airhockey. Dat je een vriendinnetje hebt dat bemoedigende en wijze berichtjes stuurt.
En dan is er Fleur. Lieve, lieve Fleur die urenlang msngesprekken met me voert. Over serieuze dingen, dingen waar ik mee zit, maar ook over de meest absurde dingen (als curling, maar dan niet echt, reclames op RTL5) en die gesprekken duren tot diep in de nacht. Hoe slecht ik me ook voel, na een half uur met Fleur op msn, hang ik langs mn bureau van het lachen. Fleur is lief, ik ben heel blij dat ik haar heb leren kennen. Maar vandaag, vandaag was het toppunt van liefheid. Fleur heeft namelijk een blogje voor mij geschreven en ik moest huilen. Maar deze keer niet van verdriet.
Oehoehoehoe.
(Titel dient gelezen te worden op de melodie van Kaiser Chiefs’ Ruby.)Ik houd dus van Sanne.
Dat wisten jullie al. Sanne komt uit Limburg en ik adoreer Limburg. Geen idee waarom, maar iedere keer als ik er ben, voel ik mij daar prettig. Ik heb mij dus twee keer ongelooflijk gelukkig gevoeld, daar. Een keer was ik er zodanig in mijn noppen dat ik er konijnenoren van opzette. Iets met carnaval. Een andere keer keek ik zwijgend naar het landschap. Met een tevreden zucht verliet ik de provincie weer.Enfin.
Zonder er een klucht van te maken: Sanne mag best eens in de zon gezet worden. Ik zeg expres geen zonnetje, want dat maakt het zo cliché. Daar zal ze dan vervolgens hartelijk om moeten lachen, maar dit is has’ke serieus. Sanne is vaak de stuiterbal voor anderen: altijd vrolijk, boordevol energie en er is geen moment dat ze niet met een luisterend oor klaarstaat. Of om je moet lachen. Of met jou momenten van plaatsvervangende schaamte beleeft. Of komt met muziektips. Of vraagt wanneer ‘we’ elkaar weer eens zien. Of een bijster briljante grap maakt waar je dan na drie dagen nog om nahikt. Soms zou ik haar dit extra duidelijk willen maken, zodat ze, als ze een mindere dag heeft, ziet dat ze het uitstekend rooit met een prachtmens: zichzelf.Met omhelzingen,
Willie.
