Gisteren had ik mijn laatste schooldag in Utrecht. Althans, daar ga ik vanuit. Het zou toch wel iets zijn als ik voor het tweede jaar op rij mijn derde jaar niet haal. Maar aangezien ik me de afgelopen week elke dag heb opgesloten in de bibliotheek en ik dat de komende dagen ook ga doen, ga ik er vanuit dat ik mijn tentamen van dinsdag gewoon ga halen. En dan ben ik klaar met mijn bachelor. Eindelijk na zes jaar studeren, en na vier jaar de kwelling van de Universiteit van Utrecht te hebben moeten doorstaan.

Maar er staat me volgend jaar wel iets heel leuks te wachten. Hoewel ik al een paar weken stond ingeschreven voor een master aan de Vrije Universiteit in Amsterdam, kwam ik vorige week opeens een advertentie van een opleiding in Rotterdam tegen. Aansprakelijkheid & Verzekering, iets dat ik altijd heel erg interessant heb gevonden omdat ik voor (en tijdens) mijn studie gewerkt heb op een advocatenkantoor voor letselschade. Ik ging er niet vanuit dat ik geselecteerd zou worden voor deze master (ik met mn lage gemiddelde en niet-bijzondere cv), maar toch heb ik me aangemeld. Je kunt het altijd proberen. Ik twijfelde in eerste instantie nog omdat de studie in Rotterdam is, en dat wel weer een heel end reizen is.

Afgelopen maandag werd ik al uitgenodigd voor een gesprek. Dat was dinsdag. Het gesprek was ontzettend leuk want we hadden het voornamelijk over weblogs schrijven en Barcelona. De professor legde nogmaals het hele programma uit en toen wist ik het echt zeker: reistijd of niet, dit wil ik zo graag doen! Er mogen slechts 22 studenten meedoen, dus het is een hele intensieve opleiding en ik moet twee keer verplicht stage lopen. Heel gaaf.

Woensdag had ik een voicemailbericht: “We vonden het een heel leuk en prettig gesprek en we zouden graag zien dat je volgend jaar de master komt doen.” OH YEAH :D Dus nu kunnen alle plannen weer aan de kant, en studeer ik dus volgend jaar in Rotterdam. Zoals die professor al zei: “Je komt uit Heerlen, woont in Haarlem en komt in Rotterdam studeren.”

Lucia de B. waarschuwt juristen van de toekomst
Leren hoe het niet moet. Rechtenstudenten van de UU kunnen over twee weken van Lucia de Berk zelf horen wat er allemaal fout kan gaan in een strafproces.

De rechtszaak rondom de Haagse verpleegkundige, die tot levenslang en TBS werd veroordeeld voor zeven moorden en drie pogingen tot moord, geldt inmiddels als grootste justitiële dwaling in de Nederlandse geschiedenis. Onlangs publiceerde Lucia de Berk een boek over haar ervaringen.

Het gastcollege vindt plaats op 18 mei en is alleen toegankelijk voor rechtenstudenten. Dat De Berk in Utrecht komt spreken heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat haar advocaat Stijn Franken UU-hoogleraar is.
Bron: dub.uu.nl, 3 mei 2010

Dus zat ik gisteren in de collegezaal. Ik heb nog nooit zo’n overvolle (er bleek een wachtlijst te zijn van ruim 150 studenten), muisstille zaal gezien. Ik ga hier verder niet in op de inhoud van het college (Stijn Franken benadrukte ook dat we in principe niets openbaar mogen maken), maar ik kan je wel zeggen dat het college één van de heftigste is die ik ooit meegemaakt heb. Het duurde een paar uur en een fijne avond bij mijn beste vriend voordat ik weer een beetje bijgekomen was.

“Hoi, ik ben Lucia de Berk en ik heb zes jaar en drie maanden onterecht vastgezeten voor moorden die nooit gepleegd zijn.” Dit sloeg er meteen heel hard in. Je hoort vaker over fouten in het recht, over zaken die misgegaan zijn (De Puttense moordzaak, Schiedamse parkmoord), maar ik heb nog nooit het verhaal uit de mond van een ex-veroordeelde (of moet je hier juist slachtoffer zeggen?) gehoord. Daarbij is zij pas iets meer dan een maand geleden officieel vrijgesproken van de moorden waarvoor ze veroordeeld was, omdat gebleken is dat de betreffende dode kinderen geen onnatuurlijke dood zijn gestorven. Het heeft negen jaar geduurd voordat men tot deze conclusie is gekomen.

Deze zaak speelt al sinds september 2001, en in eerste instantie kende ik het verhaal alleen van de kranten en was ook ik bevooroordeeld door alle media-aandacht. Toen ging ik rechten studeren, spraken we wel eens over de zaak en had ik Lucia’s advocaat, Stijn Franken, als collegedocent (overigens één van de beste collegedocenten die ik ooit gehad heb). En hoe meer ik me in de zaak ging verdiepen, en hoe meer ik alle ontwikkelingen eromheen volgde, hoe meer ik geïntrigeerd raakte. Het is een ontzettend interessante zaak geweest, hoe triest ook. Je kunt je bijna niet voorstellen dat iemand tot levenslang en tbs wordt veroordeeld voor moorden die uiteindelijk nooit gepleegd blijken te zijn.

De boodschap die Lucia aan ons probeerde over te brengen (en die zeker is aangekomen!) is dat iedereen menselijk behandeld moet worden. Ze benadrukte dat mensen die verdacht worden van een misdrijf, slechts verdacht zijn en niet veroordeeld zijn. Dit is een fout die je heel vaak in de media en in de publieke opinie tegenkomt. Toen dat meisje uit Dordrecht enkele maanden geleden vermoord bleek te zijn, sprak men meteen over de dader. Ongeacht of de man dingen bekend had, er is en blijft sprake van een verdachte totdat hij veroordeeld word door een rechtbank.

Dit menselijke aspect kwam ook om de hoek kijken tijdens het gedoe met Peter R. de Vries en Koos H. Ik heb het persoonlijk sowieso niet op Peter R. de Vries. De lieve man doet goede dingen, dat staat vast, maar toch heb ik het gevoel dat hij veel meer begaan is met zichzelf dan met anderen. Maar ook in dit kader werd geroepen dat Koos de H. nergens meer recht op had. Door mijn studie heb ik ondertussen geleerd dat hoe erg de dingen zijn die iemand gedaan heeft, hij nog steeds een mens blijft die rechten. Ik besef dat de meningen hierover erg verschillen, maar ook uit het verhaal van Lucia kwamen deze dingen naar voren. “Denk er aan, je hebt altijd met mensen te maken!”

Ik heb vanochtend haar boek besteld. Ik denk dat het verplichte kost is voor iedere rechtenstudent. Wij worden in onze studie continu gewezen op alle waarborgen die in de wet zijn opgenomen, de verdragen met betrekking tot mensenrechten die door Nederland geratificeerd zijn (dat betekent dat Nederland het verdrag aanvaard en zich verplicht om deze rechten te respecteren en te garanderen in haar land) en in principe op hoe goed het Nederlandse rechtssysteem is. Het verhaal van Lucia is toch wel even het tegenovergestelde en zorgt zeker voor een aanslag op het vertrouwen in onze rechtssysteem. Natuurlijk gaat het heel vaak goed, is het verhaal van Lucia zeker geen uitzondering maar ook niet representatief voor de meerderheid, maar toch is het als rechtenstudent soms goed om te horen dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn is. Ik voel me echt bevoorrecht dat ik bij het college aanwezig mocht zijn.

Gisteren had ik mijn laatste tentamen van de ‘procesrecht-trilogie’ (je moet er toch iets van maken?). De procesrecht-vakken waren de vakken waar ik het meest tegenop zag. Uiteindelijk bleek ik voor de eerste twee tentamens hele hoge cijfers gehaald te hebben. Maar ik had nog steeds een reden om onzeker te zijn, want bestuursprocesrecht vond ik moeilijk (ik kon van die andere twee moeilijk nog zeggen dat ik ze ingewikkeld vond). Vorig jaar heb ik mijn studie in de allerlaatste periode niet gehaald vanwege één woordje teveel fout tijdens een idioomtest (ik stuur rechten notabene). De angst zit er goed in, want ik ben nog steeds als de dood dat ik mijn studie dit jaar weer niet haal. Onzin, want op dat ene tentamen na, heb ik altijd alles gehaald.

De procesrecht vakken waren dus mijn laatste obstakel. Maar dat bleek nergens voor nodig want de eerste twee heb ik met hoge cijfers gehaald, en gisteravond huppelde ik bijna de tentamenzaal uit omdat het tentamen zo goed ging. Ik durf natuurlijk nog niet zeker te zijn, maar waarschijnlijk heb ik dit ook gehaald. Nog twee (relatief) gemakkelijke vakken te gaan, en dan heb ik eindelijk een diploma. Na zes jaar studeren. Ik vind het eigenlijk heel onrealistisch. Het voelt vreemd. Want dat betekent dat ik nog maar een jaar een specialisatie hoef te doen en dan moet gaan werken. Doodeng, maar thank god merk ik bij mezelf dat ik mijn studie weer leuk begin te vinden en gelukkig heb ik een vriendinnetje die als juriste werkt, dus waarmee ik fijn kan praten over die dingen en die me tips geeft. Maar toch vind ik het doodeng.

Maar eerst dat bachelordiploma. Na zes jaar. Zou het dan eindelijk dit jaar?

En oh, wat ga ik dat vieren deze zomer! Ik heb nu al in juni en augustus elk weekend iets gepland: concerten van onder andere Muse en Moss, festivals als Lowlands, Rockin Park, Mysteryland en Beeckestijnpop, verjaardagen, weekendje met mijn mama naar Brussel, weekendje weg met alle medewerkers van Patronaat… En ergens in juli ga ik op vakantie met vriendinnetje S., en dat wordt volgens mij – ons kennende – een van mijn meest legendarische vakanties ooit. Ik heb er zin in!

Maar eerst anderhalve maand knokken, want ik moet en zal dat diploma halen dit jaar.