Deze foto maakte vriendinnetje S. in Madrid. Behalve dat je op de foto mijn nieuwe piercing naast mn linkeroog kunt zien (een microdermal), zie je ook dat ik aan het bellen ben. Hoewel het een hele saaie foto is, laat het wel één van de belangrijkste momenten in Madrid zijn. Ik ben hier namelijk met mijn moeder aan het bellen om haar te vertellen dat…

… IK GESLAAGD BEN!

That’s right. Na zes jaar op een universiteit doorgebracht te hebben, waarvan vier jaar in Utrecht en dus ook vier jaar met bloed, zweet en tranen over mijn bachelor rechten gedaan te hebben, ben ik ein-de-lijk geslaagd! Ik heb mijn tentamen gehaald, en meer had ik niet meer nodig. Dinsdag kwam het cijfer online, ik heb bijna een pakje sigaretten weg gerookt van de zenuwen en na een paar wijn achterover geslagen te hebben op het terras hebben we in een internetcafe mijn cijfer opgezocht. Toen ik zag dat ik het vak met een 6,5 gehaald had, barstte ik in huilen uit terwijl vriendinnetje S. maar bleef herhalen: “Sanne, je hebt je diploma!” Echt, het voelt zo raar. Ik hoef niet meer naar Utrecht, ik heb na zes jaar echt een diploma en ik mag in september echt mijn master in Rotterdam gaan doen. Ik ben zo ontzettend blij!


En om te vieren dat ik geslaagd ben, mocht ik mezelf een kado kopen. Ik was sowieso van plan om in de sale in Madrid een paar nieuwe All Stars (mijn all-time favourite shoes) te kopen, mits ze goedkoop genoeg waren, maar toen ik deze schoenen zag staan, ging mijn koop-regel compleet overboord. In een klein winkeltje in een klein straatje buiten het centrum van Madrid stonden echte Pink Floyd All Stars. Ik ben er al twee jaar naar op zoek en ze waren óf nergens meer te krijgen of belachelijk duur. Maar hier stonden ze. In het sale-rek. En omdat ik niet kon kiezen, heb ik ze maar allebei gekocht. Want ik ben geslaagd en dat kan ik nu vieren door dansjes te doen op mijn mooie, geweldige nieuwe Pink Floyd All Stars :D

Madrid was fantastisch! Hoewel de stad naar mijn mening niet kan tippen aan Barcelona, heb ik ontzettend genoten van de mooie gebouwen, de heerlijke terrassen, de drukte van een grote stad en in het algemeen de Spaanse cultuur. Ik ben nu een dag weer in Nederland en zoals altijd heb ik heimwee naar Spanje. Maar wat hebben we een geweldige, hilarische, fantastische vakantie gehad! We hebben gelachen, bewonderd, ons verbaasd, gefeest, gedronken, gepraat en vooral genoten.
(meer…)

We gaan terug naar 27 mei 2010. Het is een gewone donderdagavond en vriendinnetje S. en ik hebben onze gebruikelijke wekelijkse date met pizza en rosé. Al een tijdje spraken we over het idee om samen op vakantie te gaan. Hoewel we allebei groot fan zijn van Barcelona, maar ook van Spanje in het algemeen, besloten we een paar dagen naar Madrid te gaan. We hebben allebei een hele drukke agenda met werk (en in mijn geval tentamens), festivals en andere leuke dingen, maar uiteindelijk vonden we het perfecte weekend. Dachten we.

Er was namelijk één klein ‘probleempje’. Dat weekend was de WK-finale. Als fervent voetballiefhebbers is dat natuurlijk wel een ding, maar er is natuurlijk ook niets gavers om een dergelijke wedstrijd in een voetbalstad als Madrid te kijken. We maakten nog grapjes: “Stel je nou toch eens voor dat de finale Spanje – Nederland is.” We bespraken het serieus. Stel, stél nou eens dat er een wonder zou gebeuren en Nederland in de finale zou staan. Dan stonden wij in Madrid. Was dat erg? Nee, want dan waren we alsnog in Spanje. Vervolgens deden we het af met een grapje: “Haha, serieus, alsof Nederland ooit in de finale komt.” Na de gewonnen wedstrijd tegen Brazilië zag ik de bui al hangen.

Woensdagavond was de wedstrijd Spanje-Duitsland. Uiteraard zaten vriendinnetje S. en ik klaar met pizza en rosé. De afgelopen wedstrijden van Spanje had ik al een paar hartverzakkingen gehad, pakjes sigaretten leeg gerookt en mn nagels stuk gebeten. Inderdaad, ik ben nogal voor Spanje. Deze wedstrijd ging het niet veel beter al moet ik zeggen dat mn nagels en longen het deze keer niet zo zwaar hadden. Spanje maakte een doelpunt, wij juichten en waren blij. Tot het insloeg. 27 mei. What were we thinking? Het is duidelijk dat we niet geschikt zijn voor het invullen van de toto. Bij voorbaat verloren.

En dus vliegen we morgen naar Madrid en staan we zondag in een kroeg de WK-Finale tussen ons eigen land en het land waarin we verblijven te kijken. Ik vind het de grap van het jaar. Onze vrienden ook. Maar de grote vraag blijft: trek ik een rood of oranje shirt aan? Ik denk toch dat rood beter bij mn ogen kleurt.